Usap-usap…

 

Hello, ka-blogs… Pasensya na, pansamantagal akong nawala at di na nakapagpaalam sa inyo. Na-injure ang kanang kamay ng lola nyo, ‘yon… Sa lahat ng pagkakasakit, ito ang di ko na-anticipate. Di ko naisip possibility na isang araw, mada-damage ang kamay, kanan pa, at mawawalan ng function. Kainaman na… Anyway, magaling na po. At sana, di na maulit, hakhak. Dumaan sa di ko mabuhat ang mug, di makapagsulat at masakit pag nagta-type, yon. Marunong pala akong magsulat using my left, haha, natutunan no’ng college, pag maraming kinokopya. Pero, ang hirap pa rin pala pag kanan na-damage. Parang naka-attach lang sa balikat ang isang kamay? Hihi. Pero walang gamit. Kakaibang experience…

Ay, sana andito pa rin kayo, ka-blogs at mambabasa. Salamat sa mga loyal na sumisilip at nagtitingin kung may update – na-miss ko kayo. Na-miss kong mag-blog at na-miss kong magbasa. Hindi rin ako masyadong nakabasa sa sites nyo, pasensya na. Ayoko masabik mag-blog habang disabled, hakhak. Pero, parang nakapahinga na rin and the time I was not here, generally productive. Sana okay kayo while I wasn’t around. Pasensya na talaga. Sus, di naman ako basta-basta aalis ng walang paalam, magpapaalam ako pag iiwan na blogging. Magpapaalam din, pag hihinto nang magsulat sa isang site, yon. Teka, nag-worry ba kayo? Natuwa yata kayo? Ehehe, kunwari, di ko narinig. Apir!

Salamat sa tatlong ka-blogs na sumulat at nangumusta, salamat sa concern nyo at pag-aalala. Sana, nasa maigi kayo… Salamat sa mga nag-iwan ng comment at nagtanong kung asan me, thank you. Salamat sa mga bumabalik, every so often, kahit walang bagong posts. Hindi naman nag-zero ang sites, thankfully… By the way, sa mga ka-blogs na nagpadala sa email ng posts para sa guest posting, salamat. Natutuwa ako sa inyo. Pasensya na sa delay, ha… Ilalathala na natin sila sa susunod. Salamat uli for obliging me. Open pa rin pala guest posting, sa mga ka-blog na nagnanais, pakipadala lamang sa email. ^_^

 

Nakakapanibagong bumalik, parang sanay na rin akong hindi blogging… Anyway, habang hinto sa pagba-blog, nasilip ko somehow ang mga nailathala. Marami-rami na pala naisulat, seryoso ang iba at mahahaba nga (!!!), compared sa usual blogs. Ay, I must have scared you, guys. Nalula siguro ang iba (o, ang marami? whehe) sa contents at nakomplikahan sa mga pinagsasabi … Tapos, yon, too well-structured daw ang mga sinulat. Gusto ko sanang magpaliwanag, isa-isahin sa inyo ang contexts ng posts, sabihin bakit at paano ko sila na-arrive at. Pero, may tags naman sila, andoon na subtexts.

Ayon, ituring nyo na lang, musings sila ng isang failing na ang eyesight, ahaha. Oo, yon. Ilang tumbling na lang, failing memory na rin lola nyo, hakhak. Malay nyo, may ilang mapupulot din sa mga pinagsasabi? Hoho. Marami sana akong gustong sabihin, mga gustong iwasto sa maling impressions, seemingly misplaced expectations, na-generate ng posts. Pero dati, may nagsabi sa akin, we hit the ground running daw. Wala raw room for false starts, walang excuses, walang alibis. Siguro nga… Thus, I won’t make any. Just be patient with me, pipol, and take the things I say at face value, ahaha. On the other hand, titingnan ko rin mga pwedeng gawin, para mas mapagaan at gawing mas madaling nguyain ang laman ng panulat. Titingnan ko…  Sa akin, blogging has enriched me, in many ways. And, most of you have been here with me. I thank you, sincerely. 🙂

 

 

Teka, parang ang drama naman nitong come back post. I’m baaack, yes. Pssst, kumusta kayo? 😉