impluwensya ng ka-blogs sa panulat

 

Kumusta kayo? Ang tagal ko palang nawala – kumusta naman daw yon? 😉

 

Napaka-dynamic at interactive na platform ng blog, wari ko… 🙂 Tinginan at palitan tayo parati rito ng lungkot, saya, hinagpis, pagtataka, pagdurusa, karunungan, kababawan, tsika-chenes,  katatawanan at pagkamalikhain. Silipan tayo ng silipan kung ano ang mga pwedeng sabihin, isulat, talakayin at ihapag sa isang forum na ang daming taong pwedeng makakita, makabasa at makarinig sa pinagsasabi natin. Hihi, tayo na…

Siyempre, madalas nating bitaw, wala lang tayong magawa. Blog tayo ngayon, haha. Kunwari ba, may ginagawa na tayo pag naka-blog na? Hihi, ang sama… Siguro, pag nagsusulat tayo sa blog, kinukumbinsi natin ang mga sarili – may maaari pang magawa… Hindi puro pagmamaktol o puro pagpapapansin o puro paglalabas lamang ng sama ng loob. May naayos din, may inaabot, kahit paano, ang mga kadaldalan natin dito,hihi… May nasisinop na salansan, may naiiba at pana-panahon, may napapalitan. Maski sa sarili man lang natin – may nababago tayo.

 

At the least, nakakapaghayag tayo. Nakakapagsanay na mag-isip at magsulat. Naipapaskil natin sa madla ang mga kaganapan sa ating munting mundo, naipapaalam nating buhay pa tayo, hihi at nakakapag-isip pa, haha. Hindi nga lang parating diretso ang ating naiisip. Yon. Mas madalas, maraming liko, patawing-tawing sa kung saan-saan at pahinto-hinto – sa mga tabing-daan at sulok. Kung minsan, naliligaw. O, napapatid, nadudulas. Nasasaktan din, umaaray at napapamura. Nagugumilahanan, nalilito, nalalabuan… Pero, nag-umpisa tayong naghahanap ng linaw. Naghahagilap ng mga sagot. Gayong di tayo sigurado – may sagot nga ba, o, kung dapat pa bang itanong. Hihihi…

Nag-i-inspire daw tayo pag nagsusulat, senga? Sarili ba natin ang ating ini-inspire sa mga isinusulat natin o ang ibang tao? Pareho siguro… Ano pala ang ini-inspire natin? Hahaha. Hindi nga… Nag-i-inspire ba tayo ng saya, tuwa, kagalakan? O, kaba, galit, takot – sa nakakabasa ng ating mga sulatin? Kahihiyan, nag-i-inspire tayo nito? May mga ipinapaalala tayo sa iba sa simpleng pagbanggit ng isang bagay o, sa paglalagay ng isang larawan sa post, at mayroon tayong binubuhay – akala ng nagbabasa – patay na, dati pa, hihi… Sa blog, tila inaayos natin ang magulo. Pero, ginugulo rin yata natin ang mga bagay at usaping parang ayos na, hihi. Ang gulo natin, sa totoo lang… 😉

 

image of a woman alone in an island

Ang manunulat ay nagpo-flourish, hindi sa isang isla, kundi sa isang pamayanan/ jadevarden.blogspot.com

 

Anyway, kwento ito, mahabang pasakalye – tungkol sa mga taong nanggulo sa akin, haha. Bilang blogger, akala ko noon fully equipped na sa pagsusulat sa blog. Dangan kasi,  may mga nabasa nang kung anu-ano ang lola nyo, maraming taong nakasalubong, naranasang hirap, dusa  at saya at, may mga salitang imbak sa taguan. Akala, papalaot at gagaod ako sa isperyo ng blog – undisturbed… Ay, sus, I spoke too soon, mga kapatid. Kahit pala suplada (hihi), sabihin pang may ipong bokabularyo at may attitude ang blogger, mai-impluwensyahan pa rin  ng kapwa manunulat sa blog. May epekto at epekto pa rin ang mga panulat at bigkas ng ka-blogs. Mayroon, mayroon… 🙂

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

mga panulat nina singkamas, pointless paranoia at daydreamer – early twenties na mga bata ito. oo, bata pa sila, sa tingin ko. mas sa english sila nagsusulat madalas. ang huhusay rin pala ng ilan nilang compositions sa Tagalog. oo, sila na, haha… anyway, ang gusto kong sabihin, literary silang magsulat, true. hindi ko alam kung paano at bakit at kung dapat ko pang pakialaman, gayong matagal nang di nadi-detect ang presence nila sa aking sites (haha, peace). pero, kung may nagsasabi o nagrereklamong “literary” ang mga pinagsasabi ko sa blogs, sa sites nila kayo pumunta, di nga… sila ang mas guilty dyaan, mga kapatid. sa kanila lang ako nangongopya, wari ko, ahaha.

walang particular posts akong mai-a-attribute sa kanila (maliban sa influence ni singkamas para maisulat ang Minsan, Dumating Ka sa Buhay Ko sa DPSA), pero upon reading their entries, may magli-linger sa iyong pakiramdam? parang longings of the human heart chorvah, hihihi – tahimik na kalungkutan, kabalintunaang dadalhin ng habambuhay at mga kalituhan ng pagkatao – di pa alam kung saan at paano ilulugar… yown. may pagkakataong masisidhi ang pakiramdam sa kanilang mga panulat, may panahong sumisigaw ng hustisya at mayroon, nagsasabing kakayanin ko – maski para namang hindi, haha. medyo emotional, subjective and random ang entries nila. raw na raw, kung minsan (peace!)…

pero, kung masusundan nyo ang mga panulat at angas nila sa buhay (hihi), may makikitang patterns. saka, mahuhusay silang rumamdam at kaya nilang isatitik ang mga iyon… may grammatical errors (sino ba namang wala?), pero hindi na dapat pagtuunan pa ng pansin, kung ang sukatan din lang ay originality ng point of view at husay ng rendition(naks!) nitong mga manunulat cum bloggers. palagay ko, they have influenced my writings so far, in the way that they hinted so much – doon sa mga hindi nila sinabi ng tuwiran sa kanilang panulat. sila ang magagaling sa pag-relate ng serendipity encounters. kaya nilang paitsurahan sa readers – Ano ang nadama at naisip ng character sa pagbukas o pagsara pa lang ng pinto? ayon… 🙂

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Ka-blogs, hindi ko na kayo nasulatan sa email for the advanced notice, pasensya na. Sana, pleasantly surprised kayo, ahihi. Itanggi nyo na lang, kung ayaw nyong nababanggit ko kayo, whaha… Seriously, maari nyong ipaabot sa akin sa comment o sa email, kung nais, ilagay natin URL nyo. Pati reklamo, kung mali o kulang ang description… Am willing to revise, adjust or make changes, sabihin nyo laang… 🙂 Gan’to, balak ng lola nyo, mag-feature ng ka-blogs na nag-impluwensya sa panulat, pana-panahon. Ito ang una, yon… ^^

Ahaha, may allegation, ang inyong lingkod daw ay masyadong pormal, seryoso at literary magsulat. Pag minsan lang totoo ‘yon. Saka, anlagay ako lang? Hihi… Gusto kong magturo ng ibang suspects, peace! Mga kapatid, by their very nature, Literature in general and poetry in particular, are elite forms of art. Hindi sila na-a-arrive at, sa pagdukwang lang o pagbuntung-hininga ng isang tao… Ang pagsulat ng tula, parang pag-wring ng iron – paulit-ulit na pinaiinitan at hinuhugisan – bago mapalabas ang magandang likha…

Sa kabilang banda, ang panitikan at mga tula, hindi rin naman imposible para sa karaniwang tao. Di ko pa nakikita at naririnig itong sina ka-blogs ng harapan… Pero, pero, pakiramdam ko, noong nag-aaral pa sila, nauubusan din sila ng baon – just like anybody. Hindi sila kasama sa in crowd ng campus, sa hula ko. Nagkaroon sila noon ng crush na sinulyap-sulyapan lang nila, sa mahabang panahon (peace!), naalangan sila… All am saying, di naman sila gaanong kakaiba – sa iyo, sa akin, sa atin.

That these ka-blogs churn out “literary” pieces sa blog, sets them apart, somehow. Pero ang sisi or credit, wari, mas masipag silang magbasa kaysa sa karaniwan. Mas trying hard din silang mag-praktis magsulat. Now na accessible na sa atin ang mga tagu-tago nila noon (hihi), mas mabuti, basahin natin at tangkilikin. I-appreciate, pag sulatin ay mahuhusay at magaganda… Elegante or structured man ang sulatin nina ka-blogs, e, wari ko, marami-raming effort puhunan… Pag minsan, parang di na natin halata mga pinagtahian, hihi, pero tinyaga nila ‘yon, kinalas at binuo ng ilang ulit, wari ko.  Their writings are cool, yon… 😉

Ka-blogs, ibinubukas ko ang sites para sa guest posting, ipadala nyo lang copy ng napipisil nyong likha sa email – sasaliwngawit(at)yahoo(dot)com. Kayo na mag-edit… Isa o dalawang guest post maari nating ilathala, sa alinmang site, sa bawat buwan. Para sumaya tayo at maka-tambay rin sulatin nyo sa ibang bahay, ahihi. Hindi kelangan hifalutin’ ang paksa, basta maganda, whehe – pwedeng tungkol sa pagbili ng float sa McDo. Ta’s ililibre nyo ako ng cheeseburger, pag nagkita tayo, hakhak.  Pwede ring picture post, oo. Basta, seryosong paanyaya ‘to… 😉 🙂

 

Happy New year sa inyo! Huli ang bati banda rito, hihi… Basta, sana ay mas full of life ang 2014 para sa atin. Mabuhay kayo… 🙂

 

Ay, mabalik tayo sa usapang pinto, hihi. Sa inyo, ano ang pumapasok sa isip, pag binubuksan ang pinto?… 😉

 

Advertisements