panahon ng mahihinhin at magigiting

 

Ang panahon ng magigiting ay panahon din daw ng mahihinhin, sabi. Ang tinutukoy, ang chivalric era, mga kapatid… Sa panahon ng feudal or medieval times ipinanganak, nag-develop at lumaganap ang mga pagpapahalagang chivalric, sa Asya man o sa Europa. Tinangkilik ng maraming tao ang paniniwalang ito noong panahong tanggap na tanggap ang pandirigma bilang propesyon.

Marangal noon ang maging sundalo ng kilalang pinuno, angkan o hari. Sa nasabing panahon, class apart ang soldiers. Pagkakatapos ng digma, binibigyan sila ng pinagsisilbihan ng mga lupain at parangal at ng karapatang pumili ng babaeng makakasama sa buhay at magpamilya, kung nais.

 

image of the book cover of the book, Rethinking Chivalry and Courtly Love

Sa chivalric narrative, naiba ang imahe ng mandirigma bilang ruthless conqueror/ http://www.abc-clio.com

May history, pasensya naman… Usapang pag-ibig din ito, ka-blogs.😉 Kunwari, may kasaysayan, history of courtly love… Anyway, feudal times, bago pa nagkaroon ng bansa-bansa, lahat ng nasasakupan ng feudal lord, pagmamay-ari niya. Ang mga lupain at teritoryong nasakop, mga hayop at pananim doon – kanya. Maging mga tao sa lugar, mga kapatid. Lalo na ang mga tao, ahaha.🙂

Subjects, kung sila ay tawagin. Lalaki at babae, bata at matanda – pagmamay-ari sila noon ng lord ng lugar. Ang kalakaran sa Europa, sa daang taon, maaring sipingan ng panginoon ang lahat ng kababaihan sa distrito o probinsyang nasasakupan niya. Sa Asya, maaring mag-asawa ng marami ang hari at ang lords. Hindi naman nila inaasawa lahat, pumipili lang ng ilang dosena…🙂

 

Sa mga pelikulang napapanood natin, karaniwan, sa gabi ng kasal ng nasasakupan, ang feudal lord muna ang sisiping sa bride. Pag sa ngayon, parang ang sakit pakinggan at tanggapin, para sa mga babae at maging sa mga lalaki… Pero, 400 taon, pabalik, ganoon ang umiral na kalakaran at paniniwala ng mga tao. Masaklap, sakali at tuwing maibigan ng lord ang isang babaeng may kasintahan na o asawa.

Masakit din sa pamilya, pag ang dalagita nila ay sapilitang kukunin para dalhin sa household ng feudal lord, bilang isa sa marami niyang asawa. Ngunit, tanging sa panggegera at pagpatay sa lord – maaring tumanggi o labanan ang kagustuhan ng panginoong nakakasakop. Hindi pa strictly monogamous ang pamilya ng naunang eras. Monogamous family as we know today, nitong mga huling centuries na lang na-institutionalized.

 

Anyway, kaiba sa karamihan ng mamamayan, soldiers ang unang nagkaroon ng karapatang magpamilya ng sarili at “ariin” exclusively ang asawa at mga anak na babae. Pribiliheyo iyon ng magigiting na sundalo – gantimpala sa kanila ng mga hari, lords at heneral – sa pagiging matapang nila sa digmaan. Ayon lang, madalas ay wala sila sa homefront, kundi nasa gera. Business nang mga kapanahunang iyon ang panlulusob, pasensya naman.😉

 

Image of a brave knight in a meeting with a local peasant

Noon, inaasahang tapat ang asawang naiwan sa homefront, habang hinihikayat ang sundalong magkaroon ng affair sa bayang sinasakop/ http://www.medbherenn.com

The professional soldier was away most of the time – busy sa conquests.. Ang gera noon ay yaong naghaharap sa field ang magkatunggaling armies, hanggang magkaubusan ang mga panig. Tumatagal ng kung ilang taon o dekada, ang mga labanan at ang pagkalayo ng sundalo sa pamilya… Pinauso raw noon ang sinasabing chastity belt. Nagsisiguro lang daw. Kaysa naman, pag-uwi ng mga sundalo, ang kasintahan o asawa nila – asawa na pala ng iba…🙂

 

Hala pa, basta, may mga pelikula at nobelang nagtatalakay nito… Sa atin, pag sinabing chivalric eradamsel-in-distress ang karaniwang naiisip – dilag na ililigtas ng prinsipeng makisig o ng mandirigmang matapang. Ayon lang, si aleng mahinhin ay nasa itaas ng tore o nasa isolated na palasyo (house arrest) o, nasa castle na pagkalayu-layo… Ay sus, kailangan pang labanan ng hero ang mga pirata, brigands at masasamang-loob – bago makarating sa tagong taguan ng dalagang marikit.

Pagdating ni ginoong matapang sa venue, mag-i-slay pa siya ng serpents, dragons, gargoyles na biglang nabuhay at iba pang kakaibang creatures – guarding the lady in isolation and insulation, hihi. Pero, huwag kayo, preserved ang beauty ng damsel – maski pa mga dayami, mga daga, suklay at salamin lang kasama niya sa tore. At ‘yon, siya ay kainaman ng hinhin…😉

 

Ay, kung may Twitter na noon, sana, nai-Tweet niya location sa kanyang dashing savior, hihi. O, kung may Facebook sana, nakapag-network siya. After all, di madali ang maghintay ng kung ilang taon, cut off from the rest of the world… O, kung may blog na, naikwento sana nya updates – about cellmates nyang bubuwits. Ahihi, ang sama…🙂

Anyway, mga kapatid, myth ang chivalric love. Legend… Kwento itong tinangkilik at pinalaganap ng marami at ipinasa sa mga henerasyon – hanggang sa naging larger than life na sa consciousness ng karamihan. Bawat isa yata sa atin, naanggihan nitong myth – sa mga usapan, sa ating mga nababasa at napapanood… Ang nasa likod nito, ang paniniwalang ang babae ay kailangan ng tagapagligtas – isang lalaking matapang sa labanan, pero gentleman. Yes.😉

 

Image of lovers in an embrace during the feudal era

Sa pagtatagpo ng dalawa, maiwawaksi lahat ng dusa at pait ng mga nagdaang taon, sabi sa chivalric love/ http://www.pinterest.com

Sa mas modern interpretation ng chivalric myth, bored daw sa buhay nya ang babaeng single. Hindi madaling mabuhay sa inaaraw-araw – suklay ng suklay, abala sa pagtatago ng eyebags at pagtsi-check ng oiliness, ahihi. Samantala, ang lalaki raw namang single ay restless, dala ng sangkaterbang conquests na nilahukan, misadventures at mga paghimpil sa watering holes and brothels. Kailangan niya ng isang katuwang, magdo-domesticate sa kanya at magbibigay ng sense of home…

Sa pagtitiyap ng dalawa, maiiwasan nila ang bane of existencelikelihood na ang babae ay maging spinster at, ang lalaki ay maging lasenggong gala. Ayon lang, marapat nilang lampasan ang mga taon ng pagkainip at ang madudugong labanan – para ma-realize ang sitwasyong magsasalba sa kanila. Ang premise, temporarily dislodged itong select couple sa kanilang rightful place. Sa huli, ang pag-iibigan ang magbabalik sa dangal at lugar nila sa lipunan.

 

Sa chivalric love, virtues ang pagiging matapang at magiting ng lalaki at ang pagiging mahinhin at pasensyosa ng babae. Hindi sila pantay, sa totoo lang… Ang lalaki ay dapat experienced and been around… Matapang siya, pero  larawan ng disiplina at pagiging self-contained, sa harap ng babae. Sa kabilang banda, chaste and preserved dapat ang babae, inosente. Siya ay nasa pedestal, dugong-bughaw at mapino – ngunit kailangan pang kalagan at palayain…

Pre-Romantic era lumaganap ang chivalric love bilang mito – 11th and 12th centuries sa gitnang Europa – na-revive ng 14th century, na-carry over sa Napoleonic wars at may impluwensya pa rin, noong Digmaang Pandaigdig. Common connotation din – ang duel ng dalawang kampo o angkan – para isalba ang nakanti o nadungisang dangal o manly honor. O kaya, magdudwelo ang dalawang lalaki – para sa affection ng babaeng napupusuan. Ahihi, nakakahaba ito ng hair…😉

 

Image of knights assembled before the famed round table

Daan taon na raw laganap ang chivalric myth, bago pa ang kwento ng round table ni King Arthur at kanyang knights/ http://www.spanishdict.com

 

Honor among men sa panahong wala sila sa battlefields, protection of the women and children (bilang mahihina) at courtly love o pagiging gentleman sa mga okasyon – core principles ng chivalry. Ito ay code of conduct ng mga sundalo during peacetimes – pag sila ay nasa korte ng hari o nasa villa (bigay ng hari o lord na pinagsisilbihan). Kung gaano kagigiting sa labanan ang mga piling mandirigma, siya namang bini ng kanilang kilos, in between wars…

 

Image of Anna and Count vronsky in Anna Karenina movie

Ang Anna Karenina ni Tolstoy ay set noong 1873, panahong ino-observe ang gallantry sa altasosyedad ng Russia. Ngunit, realism na ang take ng narrative ng nobela/ entertainmentrealm.com

Bilang kagawian – may rituals, weapons and tools na kasama – ang pagiging chivalric. May pokus din ang pagpapahalaga sa tindig at deportment – lalo pag ang soldier ay nasa mga pampublikong pagtitipon. Over the centuries, in-adopt ang chivalry bilang manners o refinements sa high society. Katagalan, nag-evolve na rin – from chivalry to gallantry…  At hindi na lamang sila kondukta ng  high officials ng digma – pati na rin ng mayayaman at mga may sinasabi…

 

Lumaganap ito  – sa elite circles, sa mga gitnang uri at hanggang sa ibaba… Sa ngayon, may mga pelikula, madungis at mababang klaseng tao ang bida, ngunit “gentleman” kumilos (may ganito rin tayong nasasalubong sa tunay na buhay). Mayroon din, babaeng pinagpasa-pasahan na raw ng mga lalaki sa pamayanan, pero sa kilos at attitude, siya ay “lady of the house.” Ang setting ay kadalasan sa isang rundown na pubhouse, sa isang di-kilalang bayan…

Marahil, ipinapakita ng mga ganitong likha – paano napa-popularize ang isang culture na dati, kalinangan at gawi lamang ng mga pili… Sa klasikong Panitikan pala, Don Quixote de la Mancha ang unang aklat na tumuligsa sa values ng chivalry, nalimbag noong 1603. Ang karakter daw ni Don Quixote at ng kanyang kabayo, parody ng mananakop… Ang akda ay satire sa Espanya, isa sa mga unang nasyon sa Europa. Kaaagaw pa lang noon ng Spain ng korona ng panggagahis – pagiging world power – mula sa bansang Portugal.

 

Kulang-kulang isang libong taon umiral at nanaig ang medieval o feudal system sa Europa. Sa ibang mga kontinente at bansa mas matagal pa… Hindi nakapagtataka, ang feudal culture at ang kakabit nitong mito o, alamat ng chivalry, napakalalim sa kamalayan ng laksa... Kumiliti ito sa imahinasyon ng milyon, sa  maraming henerasyon – may rituals and ceremonies, tinatangkilik ng husto at naging way of life na …

 

image of courtly love of centuries gone by

Sa chivalric love, dugong bughaw at mapino ang babae, habang mabini ang lalaking tagapagtanggol at mangingibig…/ gynocentrism.com

Ang chivalry ay isang kabigha-bighaning kwento – miyembro ng nobility ang mga bida, set sa mga kahariang may palasyo at kastilyo at, may mga balakid na kahindik-hindik. May mga moog na dapat pabagsakin, standing armies na kailangang lipulin at prinsesang kailangang iligtas… Mayroon ding magic spell, black spell, pirates and bandits, dangal na nakasalang at sa huli, gantimpala – matamis and hard-earned na pag-iibigan.

 

Bakit hindi sisikat at tatangkilikin? Hindi ba ganito ang buhay at pag-ibig na pinapangarap ng bawat isa?😉

 

Maiba tayo sandali, ang tragic love story nina Romeo at Juliet, star-crossed lovers, naisulat ni Shakespeare, 1595. Marami ang nagsasabi, “romantic” ang kwento ng pag-iibigan ng dalawa. Kung mag-i-istrikto, chivalric love ang ipino-portray sa nasabing akdaAng romantisismo bilang philosophical thought at kilusan sa panitikan at sining, lilitaw at madi-develop, bandang dulo pa ng 18th century.

Bukod sa may duel scene sa Romeo and Juliet, may warring families sa kwento, siyempre, at may balcony scene (na siyang nakaka-in love, hihi). Ang eksena sa balkonahe – nagpalitan sina Romeo at Juliet ng moving dialogues habang si Romeo ay naglalambitin sa vines-vines – katulad ng sa chivalric narrative — may prinsipe sa ibaba, may royal-blooded na dilag sa itaas, anxious sa kahihintay sa matikas nyang tagapagligtas. Pansinin, nasa pedestal pa ang heroine, sa Romeo and Juliet

 

Marahil, romantic ang istorya nina Romeo at Juliet pagkat tulad ng mga romantikong likha, maraming ulit pumapel sa kwento ang chance. Present din ang isang element ng romantisismo – seeming impossibility of the situation. Pasensya na, uuna ng kaunti sa discussions on romanticism… Ay, sus, nakakatunaw ang romantic stories… Gaya rin naman, nakakagiliw at nakaka-flatter palagi ang bawat encounter natin sa chivalric acts (rare ang chivalric and gallant men), hihi.

 

Image of poster of Casablanca movie

Lalagi sa atin ang alaala ng Paris, sabi ng bidang lalaki sa bidang babae sa pelikulang Casablanca/ movies.film-cine.com

Touching ang romantic beliefs and stories – kaygaganda, gayong hindi nari-realize ang pag-iibigan, pasaway… Halimbawa, ang Gone With the Wind at ang Casablanca, mga pelikulang nakatatak sa ating mga puso. Hindi doon nagkatuluyan ang mag-sweetheart. For some reason, hindi… Bilang palabas, nakakakilig sila at nakakahipo sa ating pakiramdam. Bilang manonood at taga-pakinig, paulit-ulit natin silang binabalikan, gusto nating isulat muli ang kwento…

Sa chivalric narrative, larger than life ang hero at heroine at sangkatutak ang balakid sa kanilang pag-iibigan. Sa romanticism, ibababa na mula sa pedestal ang babaeng birheng ubod ng hinhin, habang ang herong kakaiba ang tapang at nagmula pa sa malayong kaharian, medyo magmumukha nang tao. Hihi, oo, yon…😉 In ordinary human form ang mga bida sa romantic narrative, mga kapatid. Malo-localize din ang kwento.

 

Sa romantic narrative, wala nang kastilyong matayog, may bantay na ubod ng bangis at nakakatakot, sa isang malapantasyang lugar…  Mga taong pangkaraniwan na ang bida rito – may kalakasan at kahinaan, may kadakilaan at kababaan. Tao bilang individuals ang tina-tackle sa romanticism… Ang heroes ay di na maglalakbay ng milya-milya o maghihintay ng mga taon, kasalubong ay dangers and adventures.

 

Subalit, may inner journey madalas sa kwentong romantiko, may inner turbulence and conflicts. Mga panloob na ligalig ng human beings, madalas na tema ng romanticism.

 

Kako dati, pagkaromantic ng nobelang Frankenstein ni Mary Shelley at ng Les Miserables ni Victor Hugo. Set locally ang Frankenstein, sa estate ng isang upper middle class family sa Geneva. Ang bida, si Dr. Frankenstein, namatayan ng asawa. Mahal na mahal niya ang kabiyak, nilabag ng doktor ang Hippocratic Oath – tinangka niyang buhayin ito muli. Most dramatic scene? Noong isinasayaw niya ang esposa – wala pa ring buhay. Palpak ang experiment…

Ang Les Miserables, sa kalsada ng Paris at sa isang liblib na bayan sa Pransya ang settings. Ang most dramatic scene…. di ko ikukwento, ahihi. Ayyy, basahin nyo…. True, dati ko pang ini-endorse ang aklat sa posts. Wawa naman me, para nang sirang plaka, hihi… Basahin nyo Les Mis, tapos kwento kayo, sige na… Bakit at paano sumisibol ang pag-ibig sa mga tao sa low class districts? Tapos, lagyan nyo na rin ng video nyo ng I Dreamed a Dream, ahihi… 😉

 

Magkasabay lumago bilang philosophical thoughts and movements ang romanticism and nationalism. Bilang sentimyento ng tao, matagal bago sila isinilang, na-develop at lumaganap. Namayagpag muna at tinangkilik ng husto ang chivalric narrative, bago pa nakilala at niyakap ng mga tao ang romantisismo at binigyang buhay ito sa nationalist movements. Sabi ng kwentong chivalric, travel and conquer the world, brave its dangers, be noble and patient, for in the end, you will find your one great, true love. Ayiii, kakakilig.

Kabaligtaran ang romantic narrative – kwentong conquer the self ito, ahihi. Oo, may trek back to a time long gone ang romanticism – pag-alam sa panloob na desires, impulses and long-held beliefs ng tao. Ang promise naman nito, pag nakilala ang sarili, noon kakayaning magmahal ng tao. Pero, at the same time, siya ay nanawagan ng pagkakaisa – nationalism –  pagsasama-sama ng mga grupo, para sa mithing mas magandang bukas. Ahihi, nosebleed? Basta, parang ganito – birthing ng nation, birthing din ng individual.  Ganoon daw, sabi sa history of ideas…

 

image of Dahl's rendition of romaticism

Ang painting ni Dahl ay kumakatawan sa Romantisismo/ http://www.skd.museum

 

Matatagpuan ba ang tunay na pag-ibig sa romantic narrative? Almost. Yown… Tangential ang relationship and connection na ipino-portray sa kwentong romantiko. Pasensya (sa inyo at sa akin, hehe), may Math. Math talaga… Isang tuldok na lang, buo na sana ang circle. Pero, hindi nailagay ang kaisa-isang tuldok na iyon sa romantic narrative. Kaya nakakainis… Pag nanonood o nakikinig tayo ng romantic love stories, gusto nating palitan ang ending. Kaya rin ito addictive – parang gusto nating itama ang mali? Gusto natin, tayo ang writer at director ng kwento (hahaha, feelingera lang).

Sa nationalistic movements o sa pagsasabuhay ng romantic ideas, may patayan at laglagan sa hanay mismo ng mga namuno sa kilusan, para maipundar ang isang nasyon. Kung babalikan ang history ng mga bansa sa Europa at Asya, may ganyan parati.  Maaalala natin, may na-coin na phrase, “the blood of the sons and daughters of the revolution. “ Yown. May betrayal lagi, for some reason. May pagtalikod at paglayo… Hindi raw madali ang pagsilang ng indibidwal at ng nasyon.🙂

 

Image of knight in shining armor

Bibihira na ang mga lalaking nagbubuhat ng silya para sa babae/ dalrock.wordpress.com

Anyway, ang gusto lang naman natin, buhay na may pag-ibig. Para naman masaya… Ke-chivalric pa iyan, ke-romantic ang narrative- narrative, basta nararamdaman nating in love tayo at loved din, hihi. Naman…  Siyempre, gusto natin, may fairy tale – para maski minsan, maranasan nating ma-sweep off our feet. O, di ba? Oo, yong hindi simpleng nagka-crush (crash and burn), hihi o, nag-fall at hindi na nakabangon, ang sama…

Ay, gusto natin ang pakiramdam na minsan, may handang magpakamatay para sa atin (ang sama talaga). O kaya, minsan, magselos tayo ng matindi, parang handa tayong pumatay at lasunin(hihi)  o pulbusin – ang kaagaw natin sa pag-e-beg, haha (masama talaga ang epekto ng love😉 ). Gusto nating maranasan lahat-lahat, as in…

 

Iyon yata ang point – ang pag-ibig ay pagdanas ng buhay in its fullest and most various. Yown. Kaya ito mahirap makamit agad, sabi…

 

At ang tao raw, daraan sa stage na chivalric pa ang concept natin ng pag-ibig (fantasy world daw ang chivalric love and often leads to frustration and abuse) at sa romantic stage, kung kailan andyan na at halos hawak na natin – pero di nailagay ang kaisa-isang tuldok. Pero, may natutunan tayo rito, marami itong ibinukas para sa atin… Pagkatapos, handa na raw tayo sa totoo…

 

Image of two boys making fun of a girl in the rain

Sa ngayon, batid natin – nag-iba na rin ang anyo at gawi ng chivalry/ http://www.answerbag.com

 

Realistic daw ang tunay na pag-ibig, mga kapatid. Para nga… Tingin nyo?😉

 

44 thoughts on “panahon ng mahihinhin at magigiting

  1. Hard to understand … but… if you’re talking about medieval romance, I tend to shudder. I’m not sure if they took a bath everyday, or brushed their teeth. Personal hygiene that time was almost non-existent. That’s history. Aaaargh, I don’t think I’d feel romantic . There was a journal written during the Middle Ages where a guy gagged from the foul smell coming from the woman’s …. oh , well…. Just being real, Ate.

    • oh, you must pardon the deep Tagalog words, as usual, Ren… yes, medieval romance, indeed and how the fantastic tales have reached and influenced us, the later generations… you’re right about the personal hygiene or lack of, during the period, hehe. the hero or the heroine might not be taking baths, true, but the narratives about the grand castles, impediments and daring were certainly a big turn on, ahaha. the hero was dashing and brave, while the heroine was mysterious and unreachable, hehe…🙂

      • Having mistresses then was the norm, rather than the [exception to the] rule…. It’s such a turn – off. But I guess that was an accepted way of life of women that time. Juliet ( if that thing didn’t happen ) would be waiting for Romeo to come home, twiddling her fingers, while Romeo was out, banging some other woman, or worse, having sex with the maid in the maid’s quarters.

        Also, paper then was such a rare commodity you’d wonder what they used to wipe poo off their asses.

        And has anyone ever wondered why portraits of people that time are unsmiling ( like, Mona Lisa ? )… I speculate they have rotting teeth. LOL !

        Oh, my, I’m soooo bad. Slap me, Ate. Aha ha ha a !

      • hihi… you’re right, dear one. that’s what the second pic in the post says… but you do put things in a very colorful way and without mincing them, haha.

        you really have a thing about paper towels, hihi. sshh, Ren, let us not allow people to think we’re anal or oral or some other fixations things we’re, hmn, squamish about, hehe. they did manage at that time, huh? i mean, the first goal was to get some romance, then to mate, di ba? hehe. the domestic situation later, is another matter, hoho.😉

        you’re bad, sister. you’re viewing things from the present day, of course.🙂 actually, most women then were bonded. many were still enslaved – sexually, domestically and you could say that most were really just tools and objects of men conquerors. the chivalric tales barely tell of those angles, though…🙂

  2. Nice to know about the sort of history or evolution and the different perspectives on romance and love.🙂 Nag-iiba lang ang anyo ng romance pero I think pareho lang ang trend mula noon hanggang ngayon. Love stories are fantastical. Writers tend to highlight what’s cheesy or intense to appeal to the bandwagon but that’s how romance or love stories should be, anyway. They are products of true experiences muddled with creativity, illusion or imagination to give a sort of entertainment or escapism from the actual mundane stuff in real-life.🙂 I’d still say that in real life, romance is existent as much as love and they happen to us if we recognize them and they vary between persons because its all just a matter of perspective. Is it worth indulging them? Hell yeah! It makes living interesting and delightful with proper dosage.🙂 There’s more to life than romance or love but a life without love could be (but not necessarily) a life not well-spent.🙂
    Haha natawa ako sa last image. Happy Hearts Month, Ate San.

    • thanks for reading through, June… true, love stories are fantastical. in a way, the writers are just doing their jobs, hehe – to portray love as something higher and bigger than humans, more complicated, too. to depict love as the aspirations of common, ordinary beings, man’s means of reaching out to the bigger world and to life in general. to highlight the need for a shared life…

      but by invoking a bit of history, am not just calling the attention of the readers to the skills and versatility of the weavers of these fantastic tales or narratives. for one, during the feudal times, the mass of the people were not free (as we are now) to live and to love as they please… except for the kings, feudal lords, advisers, high priests and the gallant warriors or soldiers – the rest of the populace were either enslaved, bonded, indentured, used as debt payments or compromised. thus, it begs the question – were the personal relations entered into out of love or simply as duties and obligations? or, simply out of despair? or, escape from the mundane – e.g. daughters of peasants becoming whores of invading soldiers…

      romance does exist and love is the human’s ability to engage in this age-old rite (of courtship, mating and settling down). but it must be noted that autonomy or the freedom to contract (a relationship) is a product of independence and liberty of humans. this was, to a large extent, missing in the past eras… there are people who married, had kids and grandchildren even, but never experienced being in love. there are audacious men who kept several women and maintained several families, but can we really say that the set-up was out of love? or, too much desire? i don’t know… Ramon Revilla, for example, had 80 kids – from more than a dozen women. pwedeng itanong – was that love?

      autonomy of humans is central to the question of his capability to love. in cases where duties, obligations or abuses prevail, human’s capacity to love (though it be supposedly natural) become curtailed, hidden or warped. love is man’s recognition of his limits, his finitesimal quality as a being. by loving, he hopes to put an end to the repetitive nature of life (or mundane, as you say) and put some romance into it, some delight… every one wants that, i guess. or, at least tries. not everybody succeeds, though… everybody wants love in its different forms, not every one is equipped to meet it.

      happy February hearts month din, June…🙂

      • That’s why your post made me appreciate more that I wasn’t born in the olden times. Now, almost everyone has a fair share or chance in finding love or romance unlike before when achieving it was harder and that’s what make stories about it then more fantastical. I bet even the royalties fantasized about them for they themselves were more bound to follow customs or traditions than follow their hearts. acheche.🙂

        “everybody wants love in its different forms, not every one is equipped to meet it.” – So true. Love is more of a privilege even nowadays so make sure to seize it when it comes your way.🙂

        Enjoy your week Ate San!

      • hellowie, June… oh, if you were born in the olden times, you would have been an adviser to the King. the Queen would have a secret crush on you, but she’s bound by duty to be loyal to the King and the Crown. you would be pining for her day and night, being a “lowly” hanger-on in the palace, haha. then, the Queen and the King would decide to marry off the Queen’s daughter from her first marriage to you. socially, that would look as a good match already, hehe. you would not love this woman, though she be fair enough and in love with you. you’d always be thinking of the Queen and how the daughter is a pale replica of the Queen – a love that’s always near, but not possible, hehehe. was that a good story? peace!😉

        true, even the members of the royalty pined for true loves. i guess, that was the life story of Princess Diana, ‘no? and also, this beautiful lady from Hollywood, Grace Kelly? most people thought theirs (her and the Prince of Monaco’s) was a marriage made in heaven, but no. their children and grandchildren had difficult lives after Grace Kelly passed away. sad… yessir, i will grab it, upon your advice, hoho…🙂

        e, ikaw din kaya? bwahaha… find your love din, now na.😉 thanks for dropping by, June. regards…

      • Haha… very nice story Ate San. Even better than Lancelot’s. I think that kind of happened to me already in the modern perspective but that’s not something I would share. Who knows in the future I might but not in my conscious state. At least not today.😀

        There’s a movie about Princess D, highlighting her affair. I have yet to watch it. Grace Kelly was way before me. She even died even before I was born so I have a puny knowledge about her hehe. Anyways, It’ll be interesting to know her better soon.

        When I said “You” I was addressing all audience including me, I guess.😀 So yeah let’s all seize it with our bare hands(and crush it! maybe? lol) and embrace it!
        😉

      • ahaha, am glad naibigan mo. teka pala, in that situation, di mo ba papatayin ang hari? di nga… because, that is the only way you and the Queen would be together. saka, a shot at glory na rin, magiging sa ‘yo na throne – two birds in one stone, kapatid…o, sige, di kita pipilitin today, sa day after tomorrow na, hehe. parang kailangan ka pang lasingin ibili ng three-in-one coffee, para magkwento ng kasawian? hoho.

        di ko pa rin napanood movie about Princess D. but her life is sad… Prince Charles is as dead as the Meralco pole and si Camilla sadya ang gusto, patatawarin… this other woman, apo ng dating favorite concubine ng King, Lolo ni Prince Charles, kainaman na. runs in the blood pagkagusto nila, parang…. mahirap maging royalty, ahaha. teka pala, papatayin mo ba ang king?😉

        maganda and graceful si Grace Kelly. the handsome and gallant Prince assumed the throne and they were a picture-perfect royalty couple. that is, until Grace discovered the King’s infidelities. only one child of them turned out alright (publicly), the two, hindi… yong isa, naging parang “paka,” parang roadtripper? she eventually married a truck driver yata. parang gano’n… mahirap sa showbiz, ahaha.

        embrace na lang, June. there’s a chance, we may have done a couple of crushing already, ahaha. peace🙂

      • Haha.. Seriously Ate San?! You’re asking me if I’m capable of killing because of love and power? Modesty aside. I might if the King turns out to be some cruel, inhumane bastard. If he batters his wife, neglects his children and kills people for fun, I might conspire for his downfall. But I ain’t no Brutus, I will never kill a friend. If I’ve been his adviser, I bet I have developed some sort of platonic closeness to him. Knowing me, I would always take delight in the happiness of others. Sacrifice is not alien or totally a bad thing for me specially if it gives me personal pleasure. I usually use my selfishness for good.🙂

        Yup, embrace embrace pag may time.🙂

      • helllo, June… yes, my dear brother, love is asking you to take your future in your hands, ahaha. the king is likely a dictator, that’s how he got there (throne), in the first place. on the other hand, if he got there on the strength of his charm, he has no way of keeping self up there, above, except by the use of iron hands, hoho. the two of you maybe close, yes. he got you the job, trusts your ability to think strategically and you have wormed your way into each other’s heart. you are the King’s alter-ego. day in, day out, you help him polish his rather vulgar words, approach, how to rule wisely, etc… but the Queen is his wife and you are in love with her – terribly so… will it be sacrifice, as you say? or, will you go after his throat? hehehe…😉

        masarap nga may ka-embrace, ahihi. teka, kelan at paano mo mai-embrace ang pasaway na Queen?🙂

      • Sus, haba na ng reply ko, nawala pa. Anyways, babaguhin ko na lang sagot ko. I will ask the Queen to spearhead a women’s league so she’ll be preoccupied with something substantial rather than drooling over me. I will however devise some plans to make the King and Queen fall deeper for each other to strengthen their relationship and in effect will make a better kingdom. I will push for social reformations by first educating the King about using power substantially. I will find someone better who deserves me perhaps a woman with the inclination to learn and invent stuff like toilet paper or deodorant so the future generation won’t totally think that people from our generation are unsanitary and incapable of romance. lol🙂

      • ahaha, but you seem to me to be a cautious man. you will forsake the chance to embrace the Queen, take her in your arms? basahin mo tula ni T.S. Eliot, The Love Song of J. Alfred Prufrock re: modern man’s love.

        modern ata ang women’s league, kapatid. tribal pa culture ng mass of the people. most women were still held in bondage and sunud-sunuran sa asawa. pag nagpatawag ng meeting sa League ang Queen, unang magmu-mutiny ang kalalakihan, soldiers, to have the King removed. umaalis mga asawa nila, pag-uwi nila sa bahay, wala pang sinaing? ahihi, formula for dissent women’s league mow, kapatid, too early for the era.

        asus, makisig and decisive ang King, kaya nagustuhan sya ni Queen (who was previously married). but this Queen, aside from drooling over your looks and brains, she sees the future in you, kapatid. tingin nya, you’d be the better man, if and when properly loved and cared for. mas magmo-modern din kaharian, with you at the helm. o, yon, di lang sexual attraction nya sa ‘yo, hihi. will you step to the challenge?😉

        ayaw mo pala sa anak ng Queen? you don’t plan to make a geek out of her? haha. malay mo, sya ang makakadiskubre ng post-it, hakhak, or glade air freshener. or, toilet paper nga? hihi, anal talaga tayo lahat, lol… anyway, so you’ll keep your big love to yourself and sacrifice, huh? the Queen will curse you from the bottom of her heart, she’ll ask the King to boot you out of the palace. as you lift your suitcase or backpack (parang sa The Next Top American Model), you would be mourning a love and future lost, huhu.

        hahaha, pasensya na sa kakulitan, June. may subplot kasi, may nuances… coming of age ang story.😉🙂

      • Haha I know. I just got annoyed that my first reply got erased and so I answered it in a modern sense. Now that I think of it, the daughter could be the ideal love interest because she’s brighter than her mom but the Queen would be jealous and devise a plan to antagonize me. The King will let me wear the iron mask. I’ll be exiled left to rot in a dungeun with the rats. “Look what love has done to me!”.😀

      • ahihi, i like how our plot thickens.😉 isa ka nang prinsipe sa itaas ng tore – kailangang iligtas. so, will the princess come charging to save you from the wrath of the rats? you will need deodorant, my friend, feeling ko lang. saka, Gilette, tubig and sabon, hakhak.

        love ko yong “Look what love has done to me!” ahaha, cowardice ang gumawa nyan sa ‘yo, June. hindi mo love enough ang Queen para ipaglaban, hehe. mabulok ka sa itaas ng tore, pagsisihan mow…😉

      • You call that cowardice, for me that’s Prudence. Two possible things for my act. First, the kingdom needed a common enemy in my name so they would be united and have a solid Empire. Second, My incarceration led to the disillusionment of the people and started a revolution to oust the King and implement anarchy or at least democracy. As for true love, I found it in the tower. I call it self-love.😀

      • ahaha, true. it can be called prudence if your preparations are not enough yet – logistics, support, etc. also, if the situation is not ripe yet and you’re still awaiting for the mood that will dovetail the plans.

        anyway, you must make sure that you have enough support from the masses, that they see you as a symbol of their struggle against oppression. if not, you will just be rotting away in the dungeon, in the company of rats, ahaha. and the people would see you as one of the Queen’s “jilted boytoys,” kainaman na. these Queens talaga, they always think of themselves as kingmakers. self-love ka dyan.😉

    • ahaha, pasensya naman. iniksian ko yan, pramis. di ko isinama feudal times sa China, Japan, India, Thailand and Korea. marami rin silang castles do’n at adventurous na love narratives, hehe.😉

      bakit naman… you would have enjoyed it too much? hehe… pwede pa these days. ‘yong founder ng Playboy magazine, may harem pa sya, kapatid. si Chavit Singson din daw, sabi-sabi… yong dating Pres., si Dolphy, tatay ni Joey Marquez, tatay ni Phillip Salvador (mararaming asawa). ey, fiefdom lang kailangan mow…😉

  3. Ate San??? tiningnan kong uli kung blog mo pa ba ang binabasa ko o history ba o literature harhar.

    ok. kelan lang ay may project kaming pinag-aaralan sa Italy na lumang Castle (syempre, luma na yun no? may bagong castle pa ba haha) ayon, so may tower doon at matapos ikwento ni Boss ang silbi ng mga towers nuong panahon ng gera at sinabi ko sa kanya na ang silbi nitong tower ay para pagtaguan ng magandang prinsesa at magbabagsak sya ng lubid or ng buhok nyang mahaba kung sya ay mala Rapunzel para paakyatin si Prince Charming. Ayon at pinagtawanan ako ni Boss, ano daw ba ang mga librong binabasa ko? harhar

    Ayun lang pwede din palang ikasal sa bahay ni Juliet kaso 1000 Euros ang kapalit ng romantikong kasal haha (+ticket + visa + hotel) haha

    Ayon anlayo ng comment ko sa post mo hahahah

    • hellow, Aysa… ‘indi ko blog ‘to, naligaw ka lang, hehe…😉 sa english blog, there’s a write-up about old churches in the Phils., parang related dito sa post. Phil feudal times naman ‘yon…

      hihi, anong sabi nya, for the defense of the fiefdom ang towers? sus, mas tama dahilan mo, kesa kay Boss. ano’ng mga libro daw ba binabasa nya? hakhak. am sure his is the boring kind…🙂 me bagong castles being built, pero mock castles na ang tawag… hmnn, castles are expensive to build, to maintain and hard to walk on, hakhak. maski di imprisoned sa tower, parang imprisoned pa rin pakiramdam sa loob ng castle. ang mga babae do’n, binibigyan noon ng titles na Lady, ipinagpapagawa ng maarteng bathtub at ibinibili ng silk from China – para di nila masyadong mapansin, high-end kept women sila ng barbarians, errr, princes and counts in glittering garbs…😉

      hala, 1000 euros lang, keri na ‘yon. ang mahal pag dadalhin mo sa Italy ang buong wedding entourage…. hanap ka pala ng Italian prince on vacation, Aysa. they (Europeans) take a bath na, these days (di makalimutan ni Ren na di sila mahilig maligo do’n, noong araw)… hehe😉

      • hahaha. sabi nya ang tower daw ay last defense na kapag napasok na ng mga kalaban yung “Firewall” o kung ano mang wall yun haha. yung tower daw kadalasan pag nakaakyat na yung royal family ay dinedetach daw nila yung hagdan para di sila maakyat ng mga kalaban pero madalas daw na namamatay yung mga tao sa tower dahil wala ng pagkain at tubig lalo na kung ayaw pa rin nilang sumuko haha.

        Oldies na si Boss kaya di na sya interesado sa mga Prinsesa haha, mas interesado sya siguro sa gera haha.

        yung mga castles sa Europe ay pinagkakainteresan ng gawing Hotel sa panahong ito haha at isa kami sa mga nagkakainteres. nirerenovate na lang at pinapagandang muli at nagtatayo ng mga iba pang building sa palibot harhar. natawa ako don sa high-end kept women ng barbarians wehehe, naimagine ko lang at naiisip ko ang palabas na Braveheart.

        ang mahal ng 1000 Eruos haha, kalahati na un ng pambayad ng catering sa Shangri La Makati for 100pax (updated?) tahahaha. Nabasa ko na “Elope & Marriage” ang tawag nila dyaan kasi dahil sa ang mahal ng kasal sa bintana ni Juliet, yung mga forenGers na nais magpakasal doon, yung bride and groom lang, walang entourage hehe so parang nagtanan lang haha

        Si Ren ata di pa nakaka get over sa Medieval times hahaha, oo naliligo din sila minsan pag di malamig hehe. Pero sa umaga nakikita ko tuyo na ang buhok nila pag pumapasok, either nag blow dry na, or the night before naligo o hindi talaga naligo hehe.

        Sige ichechek ko rin yung post mo about churches, andami mo ng post na hahanapin ko harharhar

      • hihi, gano’n nga, tama si boss, whehe. actually, before the seige ng enemy clan or kingdom, parang monitoring center or pwesto daw ng sentry ang tower. tapos, last refuge naman ito, pag napasok na ng invading group ang castle or fortress- parang sa movies? yown… anyway, sa history ng building castles, 9th century, wala pang towers unang batches… about 300 years later, nagka- innovations – towers, improved firewalls, moats, etc.

        sa Switzerland daw pinakamarami ang naitayo – 4000 castles, haha. doon kayo bumili at baka mura-mura, hehe. pwera biro, unregulated daw kasi ng king – ang pag-build ng castles ng princes, counts, lords, bishops doon. whereas, in other parts of Europe, may permission required, hoho. o, di ba?

        alam mo, that’s interesting. practical also – di na mag-iisip pa ng theme and ambiance ang hotel corp., meron na… saka, lavish – gusto yon ng customers, hakhak. and, there are hundreds of rooms in a castle… one can imagine, these luxuries really depended on the back and toil of the peasants, workers and artisans, for their maintenance… maluho masyado ang buhay ng princes noon and nakatuntong sa panggagahis sa mga tao, kainaman na…

        haha, among the Asians uso ang maraming tao dumadalo sa kasal. among the Westerns, matipid sila sa guesting, daba… tayo yaong pag may okasyon, buong nayon and bayan ang kumbidado, haha. dalawang taong pinag-iipunan o binabayaran ang gastos sa kasal, hihi

        sabi ng apo namin na lahing European, the younger ones daw, once or twice a week na maligo pag taglamig. ang matatanda raw, carry pa ang once a week or once every two weeks kung maligo, haha. pero sa nababasa ko sa novels and history books – one, two, three, four centuries ago – months ang binibilang bago maligo europeans, whehe. minsan, once a year lang… medyo unthinkable for us from the tropics, hehe.🙂

      • yaiks nauubusan talaga ako pag History ang usapan harhar

        Sa Italy pa lang may nagpropose ng project pero babantayan ko kung meron silang gagawin sa Switzerland haha ng pati yon ay aking mapagaralan.

        hahaha, bawat room nga sa castle ay mga boudoir pa hihi at totoong magandang theme ito pero kung ako ay ayoko ata mag stay doon even for a night, day tour lang siguro, parang ang creepy kasi haha. lalo na sa basement may church at sa lower basement ay may….crypt -_-

        Ay oo, sa atin buong barangay damay sa handaan, well medyo malayo layo pa naman ako dyan haha

        Napepreserve sila kaya ayaw nilang maligo haha. Anlamig kasi sa kanila

      • hellow, Aysa… re: History. nasabi mo Braveheart, alala ko, may wedding do’n, feudal lord ang unang sisiping, di ba? tapos, yong soldier naman na nangursunada sa sweetheart ni Braveheart, yon ang mukhang months na, di pa naliligo at di nagtu-toothbrush (sang-ayon kay Ren, hehe), hakhak. pero, may rivers and streams naman sa lugar, ba’t nga kaya hindi? bakit?

        about castles sa Italy, nag-Europe tour si Ren no’ng 2012 or 2013? nakita nya ang ibang castles at nagkwento sya ng mas mahigpit (pa ang panlalait) sa posts nya, haha. napuntahan nya rin ang provinces sa Spain na sikat during the time na world power ang Spain. yong three provinces that produced the best soldiers? hoho. doon galing ibang soldiers na nadestino sa Pilipinas. hayon, cruel ang pamamalakad nila dito sa ‘tin.

        may boudoir pa sadya rooms during the medieval times, true. maski hindi castles, maski bahay lang ng mayayaman noon, maarte… tatak ‘yon ng pagiging leisured ng clan or family. maski dito sa atin, may old houses, may boudoirs pa, hihi. ay, pala, pag umuwi ka, daan ka sa Camelot Hotel, sa may ABS-CBN compound lang… kamukha sya ng castles, may basement na gaya ng sabi mo, parang bar na smoking room ng men? hoho. tsismisan area ng kalalakihan, where they brag about their conquests, haha. madilim, parang mahihila ka…

        di ka pa mag-e-elope? matagal pa? ayaw mo sa bintana ni Juliet ang ceremony? ahaha. btw, dyaan, malamig pa these days? nag-umpisa na rito ang summer…🙂

      • sa totoo lang ay hindi ko na naalala ang kwento ng Braveheart Ate San. ang naalala ko lang ay barbaric sila madudusing (tama talaga si Ren) at nung humilera sila ng isang linya at nilabas nila ang mga wetpaks nila hahahah at kahit may mga ilog noon, iniinuman lang nila haha baka kaya bawal maligo kasi drinking water nila un tahaha

        ansarap naman at pa tour tour na lang si Ren sa Europa haha. nagbabalak din ako ng makarating sa Italy (inspired by Letters to Juliet) haha at totoong gusto ko din yung idea ng elope na yan tahaha. hindi naman sobrang tagal pa, mukang may positibong enerhiya na eh so hindi na imposible.

        Aba malamig pa din dito lalo pag wala na si Haring Araw haha.

        Mukhang marami rami akong pupuntahan sa pag uwi ko. Isa na sa mga IT ko ang National Museum tahaha baka daanan ko din yang Camelot Hotel. Sinearch ko na sa internet haha ay parang nadadaan daanan ko na ito dati haha

      • hello, aysa…hihi, madudusing nga… hmn, parang gano’n ata talaga no’ng feudal times? maski sa japanese and chinese films, no’ng medieval era nila, mukha silang di naliligo, di nagpapagupit, dinag-aahit at di pa nagtu-toothbrush. ang importante sa kanila, makapanakop… tapos, expected nila, malilinis at mababango women na manlalambing sa kanila, in between wars… unfair talaga, ehehe, no? painuman lang ng horses ang streams for them, feeling gwapo ang untidy na warriors, hihi. si braveheart lang naman ang gwapo? ahihi.^^

        ahaha, gift ata ng aunt nya ang Europe tour. masipag na ale si Ren kasi – she keeps two jobs and, ang course nya, tyaga lang sa Molecular Bio and Biochemistry(MBB – to pinakamahirap na course sa UP Dil.), ahaha. pumunta nga sya ng Italy, pero parang di sya nabola ng mabobokang Italians, whehe… teka, alin ang di na imposible, ang makaipon pa-Italy o may mag-e-elope na with you? hehe… apir!

        true, nadadaanan mo likely both the National Museum and the Camelot Hotel. the museum is near Lagusnilad underpass, site/office ito dati ng Phil. Senate, until early 90s. ahaha. good day to you…🙂

      • haha. sa totoo lang, kung pwedeng humingi ng powers, ang gusto ko ay kakayahan sa pagtaTime Travel dahil gusto kong masaksihan ang mga pangyayari noon harhar

        Nakita ko nga ang mga libro ni Ren aba, haha nakakalula naman.

        POsitibo ang pag eelope sa Italy hahaha

      • ahaha. di raw pwede time travel, sabi ni Lolo Einstein. but then, you may watch Discovery channel, History Channel and National Geographic, hihi. para na ring time travel yon, hakhak…🙂

        a, masipag mag-aral at magtrabaho si Ren. gifted child sya, oo. UP pareho parents nya, came from well-to-do backgrounds, but fought the dictatorship. they had to flee to the US to escape persecution and begin life again. pinalaki silang magkakapatid na masipag mag-aral, mag-work and liberal paniniwala. ayon, Ren has strong opinions and very competitive. peanuts quantum physics sa kanya. a, e, loveless din si Ren, whehe.😉

        hala, sige, aysa… elope to Italy, gowww!😉

      • merong mga bagay na hindi kapani paniwala sa NatGeo haha kaso baka masabihan akong weird haha kaya di ko na babanggitin

        kaya naamn pala ganyan si Ren tahaha, pinagtsismisan (Hello Ren) kaya pala sya ay malupit. darating din sa kanya ang love hehe

      • ahihi, mas lalo sa History channel. pero nakakatuwa rin ang mga palabas nila, nakakapag-paisip? ahaha, yon.

        true, sabi ko, CSI forensic expert or NASA physicist ang i-date nya, haha.🙂 hello, Ren…

  4. Ang haba ng post pero binasa ko, hindi nagskip read at inintindi ko pang talaga.
    Interesting at intelligent ang post na ito, ang galing! Ang dami kong naalala sa post na ito like yung mga movie na Troy, story about Gengis Khan, Napoleon Bonaparte saka ‘yung Les Miserables. ‘Yung movie rin pala na Abraham Lincoln talks about slavery.
    Kasing lalim ng mga movie/story na yun ang post na ito. Haha, napapailing ako habang binabasa ko ito saan mo ba pinaghuhugot ang mga inspirasyon sa ganyang blog entry?

    Noon pa man the writers/novelists of that time iniincorporate ang history sa kanilang literature the same with Jose Rizal ‘di ba? Mas romantic sila gumawa ng lovestory kaya lang tragedy ang ending, sadista! Parang Nicholas Sparks ng bagong generation siguro mas tatatak sa audience/readers ‘pag ganun ang tema. Full of emotion kasi walang ibang hindrance sa pagsusulat, walang social network na abala sa napakaraming bagay na ginagawa ng tao.

    Gandang araw Ate San.🙂

    • hello, Limarx… ahaha, mahaba nga, pasensya na. about a thousand years ang feudal times sa Europe… tapos, 300 years naman dito sa atin, up to the present, ahaha. about 450 years na, bale…😉 salamat for reading thru, ha. appreciate it.🙂

      hala, magaganda movies na nabanggit mo, kaylayo naman nito sa mga yon. great films sila, actually. thanks sa pagka-relate.🙂 btw, di ko pa napanood ang kay Abraham Lincoln na movie…

      ah, dalawa pinanggalingan ata…. isa, guest posting na lalabas pa lang, may mention do’n ng feudal times sa isang bansa. more than a year ago pa naisulat, akala ng lola mo ilalabas na this January, do’n sana tutuntong ‘tong post (may tuntong na nalalaman, hihi). the other, dahil sa fantasy tales ng Disney (previous posts), about princes and princesses na nakakulong, whehe. btw, love ko ang Disney movies, ha? loyal moi…😉

      ahaha, romantic writer si Rizal, true… di ba nabasa mo post, Late Daw sina Rizal? Yon, related ‘yon, dito… a, si Shakespeare, history-based mostly plays na sinulat nya – tragedy, comedy and tragicomedy. may play sya about the Roman Empire – Julius Ceasar and Anthony and Cleopatra? ayon… sa modern, si J.K. Rowling. Classic Lit course sa college ni J.K.. kita sa Harry Potter kanyang background and skills as a classicist. ginawa nya lang medyo readable sa layman, medyo pop… taggutom na sya no’n, hirap as a single mom with a toddler to raise, yon…🙂

      ahaha, kay Nicholas Sparks ba, The Notebook? maganda yon, pati movie version… may isa pa, naging movie rin – The Bridges of Madison County, si Meryl Streep ang bida? About a housewife na nag-fall for a photojournalist passing by sa town. Bale, noon nya na-discover what is love, ayiii…. sad mostly mga sinusulat ni Sparks, pansin ko… nagbebenta lolo mo ng loneliness, ahaha…🙂

  5. zzzzzzzzzzzzz. hmmm. uh. ang haba naman. sa totoo lang, marami akong natutuhan. twice ko binasa. kung titser ka, mag-eenroll ako sa klase mo. pero di ako magiting. dun ako sa likod uupo.

    • hello, plaridel… salamat for reading. a, e, mahaba nga, history kasi, haha. magiting? women batterer ang kinalabasan ng marami sa so-called magigiting, haha. mararami lang mag-anak but they did not turn out to be very responsible, hoho. pag titser me, alang pirming seating arrmt.🙂

  6. Chivalry is an almost forgotten virtue nowadays.

    Pero I am really fascinated sa wardrobe nila nung time na yun, mataas ang sense of elegance ng mga babae before plus the buildings and all.

    Tumatambay!🙂

    • hello, Tina… oo nga, kokonti na chivalric men, true…

      a, mas elegant pomorma mga tao no’n, ba’t nga? mapa-babae man o mapa-lalaki, mas makisig silang manamit. mas casual magbihis at mga-ayos nitong recent na panahon? importante ang deportment and poise sa kanila no’n. feeling ko, mas Hollywood, Western influence dahilan ba’t nag-iba. mas uso ata na casual, cool, informal – mga gano’n…

      salamat sa pagdaan at pagtambay, ha… sana, lubayan na tayo ng init, hehe… kaway-kaway…🙂

      • Oo nga. Ang lakas ng impluwensya ng media sa kahit anong trends hindi lang sa manner of dressing.
        🙂

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s