Process

 

Hello, pipol! 🙂 Hayaan ninyong ipakilala ko sa inyo ang mga sulatin ni The Tale of My Heart. Siya ay isang Indian blogger, naka-base sa London. Isa siya sa iilang bloggers na subscribed sa lahat kong site, isang bagay na tunay kong ipinagpapasalamat. Nagbabasa siya sa lahat… Ang kakaiba, sa DPSA lamang siya madalas maglagay ng like, ahaha. 🙂

Romantic na nilalang ang blogger, knowledgeable sa philosophy and well-versed sa international issues. Kung sabi ng ilan, romantic ang mga sulatin sa sites ko, wala pa siguro iyong ika-sampo ng gaano ka-romantic at nakakapukaw ang site ni TToMH. Sana, silipin ninyo ang kanyang mga likhang-akda. 🙂

Maligayang araw!

♥ The Tale Of My Heart ♥

Process

,,,

You will learn by reading
But you will understand with love.

,,, 

Shams Tabrizi

View original post

Buhay nga naman…

 

Hinto lang po sandali, magpapasalamat lang sa Reblogging feature ng WordPress. Thank you! 🙂

 

Ka-blogs, napansin nyo, madalas nasa itaas ng most viewed post rito ang Sa May Kanto ng Avenida at Recto? Opo, medyo bumibida rito ang nasabing sulatin. Isa pala yo’n  sa blog entries na medyo pinaghirapan, pangalawang attempt na i-showcase ang lungsod ng Maynila… O, e, di ang saya?

 

Image of the corner intersection of Recto Avenue and Rizal Avenue in the city of Manila

Kuhang larawan ng kanto ng mga panulukan ng Recto at Avenida sa kasalukuyan/ theparadoxicleyline.blogspot.com

 

Ay, alam nyo pala ba’t ito leading sa Google search? Dahil sa Dilson theater/Dilson cinema/sinehan sa Recto, ahaha. Akala ko pa naman, akala ko, marami ang maku-curious sa ‘king pagpipinta sa lumang kalye ng Azcarraga, hihi… O, di kaya, sa heydays ng panulukan ng Avenida, hakhak. Asa pa… 😉

 

Image of Dilson theater from the outside

Kuhang larawan ng Dilson Theater sa Maynila, sa may kanto ng Recto Avenue at Avenida (Rizal Avenue) sa makabagong panahon/ dennisvillegas.blogspot.com

Ayon, balak ko, pagluwas ni younger brother, aayain ko sya sa Dilson. Aalamin namin ang misteryo sa loob ng nasabing sinehan, hehe. Many years ago, pumasok kami ni brother sa Gala Theater, haha. Interesting ang mga tao sa loob ng lumang movie theater, di nga… At, ang lagkit ng sahig, hohoho… 🙂

 

Seriously, noong araw, naisip ko, pwedeng mag-top ang blog entry na Recto-Avenida, maski kayhaba, dahil sa Manila Grand Opera House. Kako, baka maraming maghahanap ng update – andoon pa ba ang nasabing historical landmark? Sikat daw yaon sobra, noong unang panahon… O, di kaya, dahil sa Odeon, puntahan daw ng mga tao noon, pagkakalabas ng opisina. Ay, sows, mas sikat pala ang Dilson, hahaha… 😉

 

Masayang mga araw ng tag-ulanan sa inyo! 🙂

 

Masayahin si ka-blog

 

Hello, ka-blogs! Noong isang linggo pa sana ako gumawa ng post tungkol kay ka-blog, kay MerryStrawberry… Hindi ko magawa-gawa, nauunahan ako lagi ng lungkot. Siya si ka-blog na pumanaw, mahigit isang buwan na ang nakakaraan. Siya na ang nauna, maliksi talaga ang isang ‘to, pambihira… 🙂

 

Image of strawberries and flowers on a plate

Ayon lang, ni hindi ko napadalhan ng strawberries si Merry. Medyo madalas ko pa naman syang inggitin nito, hohoho/ http://www.dreamstime.com

 

Masarap basahin ang mga sinulat nya. Mahusay si Merry sa gayspeak at street language, natural na natural… Ang dami ko laging tawa, basta napupunta sa site nya. Ang bahay nya nga pala, hangganda ng pangalan – 12:34. O, ha? Parang default security password  sa cellphone, ahihi…

 

Una yata nyang post na nabasa ko, tungkol sa tapsilog. Kwentong tabi-tabi, kwentong wala lang. Kwentong craving, sya na… Hindi ko na maalala, pero riot syang magkwento. Kwentong barkada? Kwentong makulit… Basta, nag-subscribe ako noon sa site nya. Parang sure ako, mahusay syang magsulat.

It turned out, writer pala sya talaga, sa campus paper nila noon sa GAUF, Gregorio Araneta University Foundation. Eskwelahan  yaon sa Malabon, hindi gaanong sikat na paaralan, sabihin na natin… Mas kilala ang GAUF bilang agricultural and technical school for the longest time. So, medyo gulat, may gaya nya, doon nag-aral. Pero, mukhang skilled writer…

 

Isa sa mga sinulat nya, tungkol sa kanyang cellphone, pinalad na nahulog sa inodoro, hakhak. Sya na, nakuha nyang ikwento sa post… At, hindi nakaka-off ang pagka-kwento. Na-revive at naibalik sa circulation si maswerteng cellphone, haha. Katunayan, hiniling pa nya sa readers – ipag-pray si cellphone, for longer life, hakhak.

Not many can pull off a story like that, kwentong shit happens – pero di masusuka ang nagbasa pagkatapos. Mas madalas, ang nababasa kong posts about shitty happenstance, nakakabaligtad ng sikmura o parang kulang na lang, sambahin ni nagsulat ang shit. Hindi ganoon ang kay Merry… And, am not saying this, dahil wala na sya. Sa ilang pagkakataon, nasabi ko sa kanya, gaano ako kabilib sa kanyang pagsusulat…

 

Sa call center sya nagtatrabaho. Nabasa ko ang posts nya ng pagkainip, paglipat ng kompanya, pag-a-adjust sa bagong schedule, pagtitipid at pag-asang isang araw, there’ll be better days… Siyempre, ako ang nagkukwento kaya parang ang seryosong pakinggan, haha. Pag si Merry ang nagna-narrate ng struggles and hopes nya, ang delingkwente lang pakinggan. Ang kulit…

May time na dalawa ang trabaho nya, pursigidong nilalang… Early 20’s, pero sinasalubong niya ang agos at kinakaya ang mga daluyong… Binasa ko lahat ng About Pages nya, na kung ilan, hahaha. Ang pinakakakatuwaan ko kay Merry, ang tawag nya sa nanay niya, sa kanyang madir – Mother Nature. Ang ina niya, kung tama ang pagkaintindi ko, hindi nya biological mother. Yun…

Masugid niyang itinataguyod ang pamilyang nakagisnan nya. May posts siya ukol sa ama niya, pumanaw a couple of years back. Hindi ko alam, chances are, di rin niya iyon biological parent. Pero, andoon ang pagkilala, ang paggalang, ang pangungulila… Parang naiitsurahan ko sa mga kwento nya – medyo maluwag ang kanilang bahay sa urban setting, pero masikip ang mga daanan sa lugar at humuhugos ang paligid at phase ng buhay…

 

May boyfriend ang ale, haha, may lovelife… Medyo magulo pa ang mga una niyang kwentong pag-ibig, saka, mas pahiwatig lang, ahihi. Pero noong nagtagal, parang mas stable na… Parang sa kwento nya, nag-iisip na rin siyang mag-settle down, pero kailangan pa nyang pumunta sa Singapore para maka-ipon… Masaya ako para sa kanya, hindi raw siya iniwan ni boyfriend nitong may sakit na siya…

Sabi nya sa huling post, hindi na siya takot mamatay. At 22, pwede na raw… Hindi ko sure kung agree ako. At, hindi rin ako payag na magkakatotoo agad, pambihira… Parang sa mga huli naming palitan sa comments, kinakagalitan ko sya, haha. Nakukuha  pa rin nyang magbiro, seryoso na nga ang kundisyon nya. Leukemia ang sakit nya, pero panay pa rin ang patawa ni ka-blog. Matapang sya… Her courage is unusual as is hard to come by… Mas matapang siya ng five times sa ‘kin, feeling ko lang.

 

But I should have known… Siya si ka-blog na lakas-loob nag-comment agad sa Mga Tahi at Paso, sa DPSA… Isang mahaba at hopeful na message ang iniwan niya roon. Nalaman ko, pwedeng may bumasa at maka- appreciate ng ganoong sulatin… Binasa rin niya ang Para Saan ang Isang Saglit?, akdang philosophical, type of read na malayo sa typical na binabasa ng mga kabataan these days. Nag-comment sya roon, hopeful as usual ang sabi…

Tinyaga nya ring basahin at intindihin ang limang kilometrong page dito, ang Awit, Laban at Pag-ibig, patatawarin… And, she shared her thoughts and feelings about it likewise. I cannot say that for others … Hindi si Merry nailang na kesyo masungit ang tunog ng sites ng lola nyo, kesyo malalalim ang sinusulat ko o ano? These did not deter her from coming over and making friend. Hindi siya umiwas o anupaman. Wala syang pa-ek-ek… Kay Merry, nakikipag-kapwa sya ng maayos so, wala siyang ipinag-aalala. Andoon ang intent niya – matuto mula sa iba at mas mailugar pa ang pagsusulat, balang araw…

 

Nagbabasa siya at naka-follow sa sites ko. Ate San, tawag nya sa akin. Siya iyong isang ka-blog na feeling ko, sister na rin… Younger sister na di matigas ang ulo, hahaha. Pero, maldita rin. 🙂 Sabagay, di niya itinatago, hihihi… Anyway, between the two of us, mas ako ang fan. For somebody that young, mahusay si Merry magsulat – in Tagalog and in English. Siguro, about three times syang mas marunong kesa sa akin, pagdating sa pagsusulat. Noong ganoong edad ang lola nyo, ni kalahati ng husay nya, hindi ko abot. Hindi ko kayang i-elaborate how, pero mas maalam sya.

Madalas naming pagkwentuhan – mother’s love, pagkakahig sa pagsusulat at hirap ng buhay-buhay. She sounded more mature  than her age… Siguro, dahilan iyon para maka-identify siya  sa writings dito. Alam ni Merry, hindi ganoon kadali ang buhay. Naranasan rin nya, first-hand… Pero, ayun – cheerful sya. Half-crazed din, from time to time, hahaha. Hindi sya magpapatalo sa mga hambalos. Lalaban siya, kung may lakas din lang… Early March, na-diagnose ang kanyang kanser, late April siya namaalam. Hindi ako naniwala noong una… For two weeks, nag-aantay pa ako, baka may mag-refute ng balita. Na hindi iyon totoo…

 

More than two weeks ago, parang nag-sink in na. Nalungkot ako – hindi ko alam kung para sa kanya o para sa akin. Malamang, itong huli… Kasi, kung siya ang tatanungin, nadaanan nya na lahat – maghirap, mag-aral, magsayaw, magsulat, maging masaya kasama ang pamilya at mga kaibigan, magmahal, mahalin, magsumikap, matakot, tumingin sa kawalan, magalit, sumuko, umasa muli, manghina, umasa, tanggapin ang mga sakit at, manalig. At sa huli, sabihing kaya niya – handa na sya…  Malamang, nalungkot ako para sa sarili.

 

Condolence sa mga naiwan niyang mahal sa buhay… Maligayang pamamahinga, ka-blog na Merry! 🙂

 

 

*Many thanks to jamesrevelsthecomposer, an Ohio-based WP blogger for pointing me to the music, just very recently, haha. Waving, kind thanks… 🙂 * 

 

Mga Karton at Kanta

 

Hello, ka-blogs!

 

Nasa high school ‘ata ang lola nyo noong malaman niya paano ginagawa ang mga palabas na cartoons. Na series pala iyon ng drowing tapos sina-shuffle para magmukhang gumagalaw sa screen, ahehe. Ay, siyempre, am talking analog technology pa, ha… Iba pag usapang digital na ang cartoons, computer manipulations na, ’empre… Pero, yun nga, noong malaman ko kung paano, medyo na-mesmerize ang lola nyo, hihi. Feeling ko, ang cool naman… 🙂

 

Image of a cartoon character shooting violently while Bugs Bunny watches on

Noon pa man, marami na ring karahasan sa mga palabas na cartoons/ http://www.modernmom.com

Anyway, may nabasa akong blog before, tungkol sa black humor. Tinatanong ni blogger bakit daw ang taas yata ng tolerance ng mga tao sa ngayon sa black humor – mga kartong ang inilalarawan ay karahasan, kalupitan at kaitiman ng budhi ng tao? Na kung tututuusin, sa totoong buhay daw, mari-repel tayo sa mga ganoon… Pero, dahil raw id-in-orowing o kaya, depicted in moving cartoons, para raw ang dali na lang tumawa para sa mga tao? Naalala ko tuloy, tuwa ako noon pag nasasaktan ang mga kaaway ni Bugs Bunny, hehe. Yong makulit na character do’n, sa segment na We and Them? Sari-sari – pamamaril sa kanya gamit ay bazooka gun, ginagawa syang bala ng kanyon at siyempre, inira-ram through the wall ang kawawang nilalang… Mas moderate na yata akong tao sa kasalukuyan, whehe. Pero, dumaan din sa sa ganoon. Kayo ba? 🙂

 

Noong bata pa, mahilig kaming manood ng Hans Christian Andersen creations, Popeye at Ghostbusters na cartoons. Tapos, noong tumanda na at sa city na naka-base, hayon, madalas manood ng Disney movies. Madalas, pag papipiliin ako ng papanoorin – movie acted by real people o yong sa Disney cartoons? Disney, siyempre… Tapos, nagri-rent pa dati, madalas, ng CD or DVD version ng pelikula. As in, di yata ako nagsasawang ulit-ulitin… Pag pupunta sa video shop tapos, wala pang bago, hihiram lang muna uli ng Disney movies, ahaha. Ganoon talaga, pasensya naman. Sa totoong buhay, di ako mahilig magbasa ng fantasy genre. Pero pag sa cartoons, okey na okey sa ‘kin. Ewan ko, siguro dahil nga cartoons at magaganda kadalasan ang soundtrack. Ayon… 😉

 

Anyway, di ba sa DPSA, may isinulat ang lola nyo before about colonization? Marami-rami na akong nabasa ukol sa paksa, sa eskwela at sariling initiative. Pero, pero, mas naintindihan ko sila noong napanood ko sa big screen, sa Disney movie, oo. Kaya share ko sa inyo ang isa sa mga paborito kong soundtracks, usapang colonized at colonizer, hihi… Tapos, yong isa pang d-in-iscuss rin sa blog ukol sa dynasty-dynasty? Di ba, sa World History sa high school natin yaon nasalubong? Yong tungkol sa Ming Dynasty, Han Dynasty, mga ganyan? Dahil sa Mulan at sa Kungfu Panda, mga cartoon movies, kaya na-make sense ang topic. Siguro, tinulungan ng movies na mabuo ang ideya para sa akin… 🙂

 

 

Eto pala ang movie version, sung by Judy Kuhn. Ito rin yong video na love ang  angle, whihihi. 😉 Siyanga pala, si Judy Kuhn ay isang Broadway artist. Ang kanyang version yata ng I Dreamed a Dream ang ginaya ni Anne Hathaway, para sa musical movie na Les Miserables (hindi ang kay Lea Salonga, paging Ricky Lo)… 😉