Point Zero

Kumusta, ka-blogs… Mag-iisang taon na yata akong wala, parang wala nang karapatang mangumusta, hehe. Basta, kumusta pa rin… Pasensya na, nagkasakit ako. Worst na pagkakasakit  ito, so far. Kamuntik na.  Anyway, buhay pa maski paano. Alam ko, bad timing, pasensya na. ..Walang kinalaman sa mga pangyayari rito sa blogging world ang pagkakasakit. Basta, hindi  absent dahil sa mga okrayan, owki?🙂

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

O, sya, kukwento muna uli ang inyong lingkod para makabawi kahit paano…  Medyo matagal ko nang gustong isulat itong topic. Naaalala nyo, pag nagsusulat ang lola nyo sa English site, basta nagbanggit ng lugar sa sulatin, sinasabi rin gaano iyon kalayo sa capital? Halimbawa, sabi, ang Taal Basilica, 65 kms. South of Manila, ang Ilocos, 500 kms. North of Manila at ang Visayas region, 600kms. South of Manila. Hindi iyon para pa-nosebleed-in ang reader, hehe. Medyo ganoon daw pag pini-presume na foreigners ang magbabasa…

Ang premise, walang masyadong alam tungkol sa bansang dini-discuss ang readers. O, kung mayroon, konti lang… Halimbawa, very likely na capital lang ng Pilipinas ang alam nila. So, parang tuturuan ng nagsusulat, igi-giya niya ang reader, paano pumunta sa lugar na pinag-uusapan by saying how far the place is, from the country’s capital. Pag minsan, hindi lang kung North or South ang dapat ilagay – kailangan ding sabihin kung East or West. Iyon, ilalagay kung x  kms Northwest or x kms Southeast. Parang tinutulungan daw ang readers na maglakbay sa bansang ikinukwento? Parang ganoon…

Kung di gaanong pamilyar, basa kayo pag may time ng international page ng dyaryo. O, kaya ng Time magazine feature story, ganyan… Mapapansin nyo, kunwari ang ibinabalita sa article, tungkol sa isang bayan sa Peru… E, shaks na ‘yan, wala naman tayong gaanong alam about Peru except Machu Picchu, Incans at tortilla, haha. Puro dinig-dinig pa, kainaman na… I mean, wala naman tayong gaanong nasasalubong na Peruvian, di ba ga? Mexican, meron. O, kaya, movies about Colombian syndicates, haha. But not Peruvians… Mas sa History subject lang natin nasalubong ang Peru – ipina-memorize. O, alala nyo pa capital ng Peru? Korek, Lima! Lima na hindi five, hehe. Apir…🙂

Anyway, pag nagbasa ng balita o article about isang bayan sa Peru, sa unahan, nakasulat agad ang Lima or ang major city ng bansa kung saan naka-base ang journalist na nagsulat. Makikita nyo, naka-enclose iyon sa parenthesis, bago mag-umpisa ang article…. Tapos, sa loob ng istorya, sasabihin kung ilang kilometro ang layo ng bayang pinag-uusapan  – ilang kilometro o milya mula sa country’s capital. Medyo ganoon… Para ring sa blog, bale tutulungan ang foreigner o isang di pamilyar na makalibot sa bansa, kahit sa pagbabasa lang… Mas mapupukaw daw ang interes ng bumabasa kung kayang i-locate ng isip or imagination nya ang lugar sa istorya o sa balita. Kahit pa, 5000 miles away siya, kung tutuusin…

E, asan ang Point Zero? Hihi, di nga… Aba, siyempre, dahil nasabi natin kung 65, 500 or 600 kilometers ang layo, ibig sabihin, may reference point – ang point zero. Pwera biro, may Point Zero talaga sa bawat bansa… Iyon ang umpisa, ang pinagsusukatan ng distance ng bawat lugar sa territory. Asan ito? Nasa Maynila? Sure? Final answer? Hihi, tama… Pero, asan sa Maynila? Nasaan sa Maynila ang Point Zero ng Pilipinas? Uy, totoong lugar ito, may marker at higit sa lahat, pwedeng puntahan… Ang Point Zero, mga kababayan, matatagpuan sa pinakatagong lugar na kung tawagin ay Luneta. Opo, andoon.  Malayo-layo sa giant statue ni Lapu-lapu, pero andoon sa parke. Kilometre Zero pala ang isa pang tawag, represented by Km 0, yon.

Actually, sa news and public affairs ng dalawang major TV stations, dalawang beses isang taon nila ipini-feature ang Point Zero. Hindi ko alam, baka mas madalas, pero twice a year ko lang natityempuhan… Basta, may reporter na pumupunta sa Luneta at ikinukwento kung ano halaga ng Point Zero sa buhay-buhay nating mga Pinoy.  Ngayon nyo lang narinig? Oks lang, kesa naman sa hindi nalaman… Tsaka ganito, pag nagbu-bus tayo papuntang probinsya, sa ticket natin, nakalagay ilang kilometro ang layo ng pupuntahan  – 80, 100 or 120 kms. ganyan… Oo, try nyong halughugin ang huling bus ticket, may kms talagang nakalagay ro’n. Sa Point Zero iyon ibinase. Hihi, aliw?  Ako man…

  • An odometer or odograph is an instrument that indicates distance traveled by a vehicle, such as a bicycle or      automobile. The device may be electronic, mechanical or a combination of the two. The word derives from the Greek  hodos (“path” or “gateway”) and metron (“measure”). In countries where imperial units or US customary units are used, it is sometimes called a mileometer or milometer.

–              From Wikipedia, the free encyclopedia

Sa highways natin, sa gitna or islands, usually may sementong markers. Nakalagay ro’n gaano na kalayo ang lakbay, gaano kalayo mula Point Zero. Observe nyo pag pa-probinsya, may mga nakausling semento every kilometer of the way. Anong relevance sa atin? A, e, try nyong maligaw sa lugar na di pa marked ang roads, haha… Di nga, pakiramdam, nasa kadawagan, parang nag-i-stretch sa magpakailanman. Sa una, masaya… Until napansin nyong ang lalayo na ng pagitan ng bahay-bahay at parang walang mga tao sa lugar? Sakaling walang signal ang cell phone, patay… You are lost, officially, hehe. O, basta, pag nangyari yaon, kalma lang at hanap ng tagaroong magtuturo paano bumalik, sa daang kokonekta na sa national highway. Tandaan, don’t panic.🙂

Ang alam ko rin lang dati, saan ang stop-over ng bus … Tapos, yong green signboards sa tabing-daan – Sta. Rosa exit, Calamba exit, San Miguel exit, Norzagaray exit? E, basta, yong mga ganoon ang tinatandaan, lalo na noong bata pa. E, ganito … Sa amin, pa-Southern Tagalog, may about 20 years na naranasan, ang dalas masiraan ng bus pag pauwi. Nag-o-overheat daw ang makina, iyon usual na paliwanag. Tapos, ihihinto kayong mga pasahero sa shoulder ng highway, pababain lahat. Maghihintay ng susunod na bus from the same company… Pag swerte, 15 minutes lang, makakasakay na uli. Other times, mga dalawang oras, mukha nang campers ang passengers, may dumi-dumi sa tuhod at siko. Nalanghap nyo na lahat ng usok ng malalaking trak, haha. Tapos, ang init… Mainit usually sa gilid ng highway at walang nabibilhan ng tubig at tissue, ‘yon.

Pero dahil sa mga pagkaantalang ganoon sa byahe, doon ko napansin at na-appreciate ang markers sa highways. May sukat pala talaga, may indicators ang mga lugar…  Sa ganoon nalaman pangalan at approximate distance ng bayan-bayang dinaraanan. Siyanga pala, geodetic engineers daw ang nagsusukat at gumagawa ng markers sa daan. Isinusunod raw ang mga iyon sa international standards…

Anyway highway, basta sa mga naisulat na may kilometer ng lugar na nakalagay, hindi pampaarte yon sa panulat at di rin panakot, ahaha. Kumbaga, device yaon para gawing reader-friendly ang sulatin… Owki? Apir.🙂

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ka-blogs, may sakit lang po ang lola nyo the last 10 months, kaya absent from the scene. Around the time na ini-edit huling post na 40km, masama na lagay… Hindi raw nagme-metabolize properly ang katawan at naapektuhan na ibang organs and functions. Kumbakit tumyempo sa kasagsagan ng kontrobersya dito sa blogging, di ko po masasagot. Ang alam ko, series of unfortunate events ang nangyari. Parang naka-quota na sa misfortunes ang blogger dito… Am sorry, di na nakabigay ng notice, lalo pa sa subscribers ng sites. Pasensya na…🙂

Batid ko, hindi tumigil sa pang-ookray ang okrayers na tila baga pagkalaki ng kalaban, kailangang mai-bring down at all cost.  Am sorry, hindi po. Hindi po ako kalakihan o kalakasan, saan ba galing ang ideyang iyon… Sa pagkatanda ko, ang huling sinabi sa kilometric post, hindi ako maghahabla at tigilan na nila ang bullying para sila ay makapahinga. Tigilan na nila para hindi madagdagan ang guilt at paranoia sa mga nangyari. Ay sus, ito ngayon at tila ang intindi at pinalalabas pa rin, e, ihahabla ko sila? Mga kapatid, precisely kaya piniling huwag maghabla kahit pa may enough and valid reason to do so, e, para walang matakot – para wala ‘yong sinasabing chilling effect sa bloggers.

* Sa kabilang site po ilalathala ang karugtong nitong mensahe. Pakiabangan lamang sa darating na limang araw… Salamat. Sana kayo ay nasa mabuti…🙂🙂🙂

  • Sa isang araw na ang pic for this post, ha… Nalimutan na ng blogger paano magkabit ng pics, hehehe.

Usap-usap…

 

Hello, ka-blogs… Pasensya na, pansamantagal akong nawala at di na nakapagpaalam sa inyo. Na-injure ang kanang kamay ng lola nyo, ‘yon… Sa lahat ng pagkakasakit, ito ang di ko na-anticipate. Di ko naisip possibility na isang araw, mada-damage ang kamay, kanan pa, at mawawalan ng function. Kainaman na… Anyway, magaling na po. At sana, di na maulit, hakhak. Dumaan sa di ko mabuhat ang mug, di makapagsulat at masakit pag nagta-type, yon. Marunong pala akong magsulat using my left, haha, natutunan no’ng college, pag maraming kinokopya. Pero, ang hirap pa rin pala pag kanan na-damage. Parang naka-attach lang sa balikat ang isang kamay? Hihi. Pero walang gamit. Kakaibang experience…

Ay, sana andito pa rin kayo, ka-blogs at mambabasa. Salamat sa mga loyal na sumisilip at nagtitingin kung may update – na-miss ko kayo. Na-miss kong mag-blog at na-miss kong magbasa. Hindi rin ako masyadong nakabasa sa sites nyo, pasensya na. Ayoko masabik mag-blog habang disabled, hakhak. Pero, parang nakapahinga na rin and the time I was not here, generally productive. Sana okay kayo while I wasn’t around. Pasensya na talaga. Sus, di naman ako basta-basta aalis ng walang paalam, magpapaalam ako pag iiwan na blogging. Magpapaalam din, pag hihinto nang magsulat sa isang site, yon. Teka, nag-worry ba kayo? Natuwa yata kayo? Ehehe, kunwari, di ko narinig. Apir!

Salamat sa tatlong ka-blogs na sumulat at nangumusta, salamat sa concern nyo at pag-aalala. Sana, nasa maigi kayo… Salamat sa mga nag-iwan ng comment at nagtanong kung asan me, thank you. Salamat sa mga bumabalik, every so often, kahit walang bagong posts. Hindi naman nag-zero ang sites, thankfully… By the way, sa mga ka-blogs na nagpadala sa email ng posts para sa guest posting, salamat. Natutuwa ako sa inyo. Pasensya na sa delay, ha… Ilalathala na natin sila sa susunod. Salamat uli for obliging me. Open pa rin pala guest posting, sa mga ka-blog na nagnanais, pakipadala lamang sa email. ^_^

 

Nakakapanibagong bumalik, parang sanay na rin akong hindi blogging… Anyway, habang hinto sa pagba-blog, nasilip ko somehow ang mga nailathala. Marami-rami na pala naisulat, seryoso ang iba at mahahaba nga (!!!), compared sa usual blogs. Ay, I must have scared you, guys. Nalula siguro ang iba (o, ang marami? whehe) sa contents at nakomplikahan sa mga pinagsasabi … Tapos, yon, too well-structured daw ang mga sinulat. Gusto ko sanang magpaliwanag, isa-isahin sa inyo ang contexts ng posts, sabihin bakit at paano ko sila na-arrive at. Pero, may tags naman sila, andoon na subtexts.

Ayon, ituring nyo na lang, musings sila ng isang failing na ang eyesight, ahaha. Oo, yon. Ilang tumbling na lang, failing memory na rin lola nyo, hakhak. Malay nyo, may ilang mapupulot din sa mga pinagsasabi? Hoho. Marami sana akong gustong sabihin, mga gustong iwasto sa maling impressions, seemingly misplaced expectations, na-generate ng posts. Pero dati, may nagsabi sa akin, we hit the ground running daw. Wala raw room for false starts, walang excuses, walang alibis. Siguro nga… Thus, I won’t make any. Just be patient with me, pipol, and take the things I say at face value, ahaha. On the other hand, titingnan ko rin mga pwedeng gawin, para mas mapagaan at gawing mas madaling nguyain ang laman ng panulat. Titingnan ko…  Sa akin, blogging has enriched me, in many ways. And, most of you have been here with me. I thank you, sincerely.🙂

 

 

Teka, parang ang drama naman nitong come back post. I’m baaack, yes. Pssst, kumusta kayo?😉

 

sasamahan mo ba akong magbilang ng mga bituin?

 

Kung aking sasabihin, mga sakunang dumating

Iyo bang wiwikain – o, sinta, sumandal ka sa akin?

Malumanay ang bitiw, magiliw ang paling

Matatas ang tinig – iyong lungkot, dito ihabilin.

 

Kung masakit na kahapon, ako’y biglang dalawin

Kamay ko ay hahawakan at lubos na diringgin?

Tahimik na maglalakbay, sa ibang papawirin

Wika ay sasamahan kita – sa iyong paninimdim?

 

Image of lovers under the moonlit sky

Ako ba ay iyong mamahalin, mula sa buwan, mga bituin at pabalik?😉 / quoteko.co

 

 

 

 

 

 

 

 

Kung aking ihahayag, binabatang mga suliranin

Matamang makikinig, mapang-unawa mga tingin?

May pagsuyo ang haplos sa tulirong damdamin

Magalang na wika – dusa mo giliw, anupa’t akin din?

 

Kung isa-isahin, mga pangarap na ibinulong sa hangin

Mga hinagpis ng buhay, mga bigwas na anong tulin

Sasabihin ay hwag mag-alala, malamyos na sasabihin

Irog ko – ika’y sasamahan, magbilang ng mga bituin?

 

Kung ipapaabot sa mga ulap, mga munting hiling

Sa langit ibubulong, yaong kapirasong dalangin?

Nawa’y magkaroon ng katuparan, mga nais at ibigin 

Ng sinta kong tangi, magkayakap – atin silang tutupdin.😉

 

panahon ng mahihinhin at magigiting

 

Ang panahon ng magigiting ay panahon din daw ng mahihinhin, sabi. Ang tinutukoy, ang chivalric era, mga kapatid… Sa panahon ng feudal or medieval times ipinanganak, nag-develop at lumaganap ang mga pagpapahalagang chivalric, sa Asya man o sa Europa. Tinangkilik ng maraming tao ang paniniwalang ito noong panahong tanggap na tanggap ang pandirigma bilang propesyon.

Marangal noon ang maging sundalo ng kilalang pinuno, angkan o hari. Sa nasabing panahon, class apart ang soldiers. Pagkakatapos ng digma, binibigyan sila ng pinagsisilbihan ng mga lupain at parangal at ng karapatang pumili ng babaeng makakasama sa buhay at magpamilya, kung nais.

 

image of the book cover of the book, Rethinking Chivalry and Courtly Love

Sa chivalric narrative, naiba ang imahe ng mandirigma bilang ruthless conqueror/ http://www.abc-clio.com

May history, pasensya naman… Usapang pag-ibig din ito, ka-blogs.😉 Kunwari, may kasaysayan, history of courtly love… Anyway, feudal times, bago pa nagkaroon ng bansa-bansa, lahat ng nasasakupan ng feudal lord, pagmamay-ari niya. Ang mga lupain at teritoryong nasakop, mga hayop at pananim doon – kanya. Maging mga tao sa lugar, mga kapatid. Lalo na ang mga tao, ahaha.🙂

Subjects, kung sila ay tawagin. Lalaki at babae, bata at matanda – pagmamay-ari sila noon ng lord ng lugar. Ang kalakaran sa Europa, sa daang taon, maaring sipingan ng panginoon ang lahat ng kababaihan sa distrito o probinsyang nasasakupan niya. Sa Asya, maaring mag-asawa ng marami ang hari at ang lords. Hindi naman nila inaasawa lahat, pumipili lang ng ilang dosena…🙂

 

Sa mga pelikulang napapanood natin, karaniwan, sa gabi ng kasal ng nasasakupan, ang feudal lord muna ang sisiping sa bride. Pag sa ngayon, parang ang sakit pakinggan at tanggapin, para sa mga babae at maging sa mga lalaki… Pero, 400 taon, pabalik, ganoon ang umiral na kalakaran at paniniwala ng mga tao. Masaklap, sakali at tuwing maibigan ng lord ang isang babaeng may kasintahan na o asawa.

Masakit din sa pamilya, pag ang dalagita nila ay sapilitang kukunin para dalhin sa household ng feudal lord, bilang isa sa marami niyang asawa. Ngunit, tanging sa panggegera at pagpatay sa lord – maaring tumanggi o labanan ang kagustuhan ng panginoong nakakasakop. Hindi pa strictly monogamous ang pamilya ng naunang eras. Monogamous family as we know today, nitong mga huling centuries na lang na-institutionalized.

 

Anyway, kaiba sa karamihan ng mamamayan, soldiers ang unang nagkaroon ng karapatang magpamilya ng sarili at “ariin” exclusively ang asawa at mga anak na babae. Pribiliheyo iyon ng magigiting na sundalo – gantimpala sa kanila ng mga hari, lords at heneral – sa pagiging matapang nila sa digmaan. Ayon lang, madalas ay wala sila sa homefront, kundi nasa gera. Business nang mga kapanahunang iyon ang panlulusob, pasensya naman.😉

 

Image of a brave knight in a meeting with a local peasant

Noon, inaasahang tapat ang asawang naiwan sa homefront, habang hinihikayat ang sundalong magkaroon ng affair sa bayang sinasakop/ http://www.medbherenn.com

The professional soldier was away most of the time – busy sa conquests.. Ang gera noon ay yaong naghaharap sa field ang magkatunggaling armies, hanggang magkaubusan ang mga panig. Tumatagal ng kung ilang taon o dekada, ang mga labanan at ang pagkalayo ng sundalo sa pamilya… Pinauso raw noon ang sinasabing chastity belt. Nagsisiguro lang daw. Kaysa naman, pag-uwi ng mga sundalo, ang kasintahan o asawa nila – asawa na pala ng iba…🙂

 

Hala pa, basta, may mga pelikula at nobelang nagtatalakay nito… Sa atin, pag sinabing chivalric eradamsel-in-distress ang karaniwang naiisip – dilag na ililigtas ng prinsipeng makisig o ng mandirigmang matapang. Ayon lang, si aleng mahinhin ay nasa itaas ng tore o nasa isolated na palasyo (house arrest) o, nasa castle na pagkalayu-layo… Ay sus, kailangan pang labanan ng hero ang mga pirata, brigands at masasamang-loob – bago makarating sa tagong taguan ng dalagang marikit.

Pagdating ni ginoong matapang sa venue, mag-i-slay pa siya ng serpents, dragons, gargoyles na biglang nabuhay at iba pang kakaibang creatures – guarding the lady in isolation and insulation, hihi. Pero, huwag kayo, preserved ang beauty ng damsel – maski pa mga dayami, mga daga, suklay at salamin lang kasama niya sa tore. At ‘yon, siya ay kainaman ng hinhin…😉

 

Ay, kung may Twitter na noon, sana, nai-Tweet niya location sa kanyang dashing savior, hihi. O, kung may Facebook sana, nakapag-network siya. After all, di madali ang maghintay ng kung ilang taon, cut off from the rest of the world… O, kung may blog na, naikwento sana nya updates – about cellmates nyang bubuwits. Ahihi, ang sama…🙂

Anyway, mga kapatid, myth ang chivalric love. Legend… Kwento itong tinangkilik at pinalaganap ng marami at ipinasa sa mga henerasyon – hanggang sa naging larger than life na sa consciousness ng karamihan. Bawat isa yata sa atin, naanggihan nitong myth – sa mga usapan, sa ating mga nababasa at napapanood… Ang nasa likod nito, ang paniniwalang ang babae ay kailangan ng tagapagligtas – isang lalaking matapang sa labanan, pero gentleman. Yes.😉

 

Image of lovers in an embrace during the feudal era

Sa pagtatagpo ng dalawa, maiwawaksi lahat ng dusa at pait ng mga nagdaang taon, sabi sa chivalric love/ http://www.pinterest.com

Sa mas modern interpretation ng chivalric myth, bored daw sa buhay nya ang babaeng single. Hindi madaling mabuhay sa inaaraw-araw – suklay ng suklay, abala sa pagtatago ng eyebags at pagtsi-check ng oiliness, ahihi. Samantala, ang lalaki raw namang single ay restless, dala ng sangkaterbang conquests na nilahukan, misadventures at mga paghimpil sa watering holes and brothels. Kailangan niya ng isang katuwang, magdo-domesticate sa kanya at magbibigay ng sense of home…

Sa pagtitiyap ng dalawa, maiiwasan nila ang bane of existencelikelihood na ang babae ay maging spinster at, ang lalaki ay maging lasenggong gala. Ayon lang, marapat nilang lampasan ang mga taon ng pagkainip at ang madudugong labanan – para ma-realize ang sitwasyong magsasalba sa kanila. Ang premise, temporarily dislodged itong select couple sa kanilang rightful place. Sa huli, ang pag-iibigan ang magbabalik sa dangal at lugar nila sa lipunan.

 

Sa chivalric love, virtues ang pagiging matapang at magiting ng lalaki at ang pagiging mahinhin at pasensyosa ng babae. Hindi sila pantay, sa totoo lang… Ang lalaki ay dapat experienced and been around… Matapang siya, pero  larawan ng disiplina at pagiging self-contained, sa harap ng babae. Sa kabilang banda, chaste and preserved dapat ang babae, inosente. Siya ay nasa pedestal, dugong-bughaw at mapino – ngunit kailangan pang kalagan at palayain…

Pre-Romantic era lumaganap ang chivalric love bilang mito – 11th and 12th centuries sa gitnang Europa – na-revive ng 14th century, na-carry over sa Napoleonic wars at may impluwensya pa rin, noong Digmaang Pandaigdig. Common connotation din – ang duel ng dalawang kampo o angkan – para isalba ang nakanti o nadungisang dangal o manly honor. O kaya, magdudwelo ang dalawang lalaki – para sa affection ng babaeng napupusuan. Ahihi, nakakahaba ito ng hair…😉

 

Image of knights assembled before the famed round table

Daan taon na raw laganap ang chivalric myth, bago pa ang kwento ng round table ni King Arthur at kanyang knights/ http://www.spanishdict.com

 

Honor among men sa panahong wala sila sa battlefields, protection of the women and children (bilang mahihina) at courtly love o pagiging gentleman sa mga okasyon – core principles ng chivalry. Ito ay code of conduct ng mga sundalo during peacetimes – pag sila ay nasa korte ng hari o nasa villa (bigay ng hari o lord na pinagsisilbihan). Kung gaano kagigiting sa labanan ang mga piling mandirigma, siya namang bini ng kanilang kilos, in between wars…

 

Image of Anna and Count vronsky in Anna Karenina movie

Ang Anna Karenina ni Tolstoy ay set noong 1873, panahong ino-observe ang gallantry sa altasosyedad ng Russia. Ngunit, realism na ang take ng narrative ng nobela/ entertainmentrealm.com

Bilang kagawian – may rituals, weapons and tools na kasama – ang pagiging chivalric. May pokus din ang pagpapahalaga sa tindig at deportment – lalo pag ang soldier ay nasa mga pampublikong pagtitipon. Over the centuries, in-adopt ang chivalry bilang manners o refinements sa high society. Katagalan, nag-evolve na rin – from chivalry to gallantry…  At hindi na lamang sila kondukta ng  high officials ng digma – pati na rin ng mayayaman at mga may sinasabi…

 

Lumaganap ito  – sa elite circles, sa mga gitnang uri at hanggang sa ibaba… Sa ngayon, may mga pelikula, madungis at mababang klaseng tao ang bida, ngunit “gentleman” kumilos (may ganito rin tayong nasasalubong sa tunay na buhay). Mayroon din, babaeng pinagpasa-pasahan na raw ng mga lalaki sa pamayanan, pero sa kilos at attitude, siya ay “lady of the house.” Ang setting ay kadalasan sa isang rundown na pubhouse, sa isang di-kilalang bayan…

Marahil, ipinapakita ng mga ganitong likha – paano napa-popularize ang isang culture na dati, kalinangan at gawi lamang ng mga pili… Sa klasikong Panitikan pala, Don Quixote de la Mancha ang unang aklat na tumuligsa sa values ng chivalry, nalimbag noong 1603. Ang karakter daw ni Don Quixote at ng kanyang kabayo, parody ng mananakop… Ang akda ay satire sa Espanya, isa sa mga unang nasyon sa Europa. Kaaagaw pa lang noon ng Spain ng korona ng panggagahis – pagiging world power – mula sa bansang Portugal.

 

Kulang-kulang isang libong taon umiral at nanaig ang medieval o feudal system sa Europa. Sa ibang mga kontinente at bansa mas matagal pa… Hindi nakapagtataka, ang feudal culture at ang kakabit nitong mito o, alamat ng chivalry, napakalalim sa kamalayan ng laksa... Kumiliti ito sa imahinasyon ng milyon, sa  maraming henerasyon – may rituals and ceremonies, tinatangkilik ng husto at naging way of life na …

 

image of courtly love of centuries gone by

Sa chivalric love, dugong bughaw at mapino ang babae, habang mabini ang lalaking tagapagtanggol at mangingibig…/ gynocentrism.com

Ang chivalry ay isang kabigha-bighaning kwento – miyembro ng nobility ang mga bida, set sa mga kahariang may palasyo at kastilyo at, may mga balakid na kahindik-hindik. May mga moog na dapat pabagsakin, standing armies na kailangang lipulin at prinsesang kailangang iligtas… Mayroon ding magic spell, black spell, pirates and bandits, dangal na nakasalang at sa huli, gantimpala – matamis and hard-earned na pag-iibigan.

 

Bakit hindi sisikat at tatangkilikin? Hindi ba ganito ang buhay at pag-ibig na pinapangarap ng bawat isa?😉

 

Maiba tayo sandali, ang tragic love story nina Romeo at Juliet, star-crossed lovers, naisulat ni Shakespeare, 1595. Marami ang nagsasabi, “romantic” ang kwento ng pag-iibigan ng dalawa. Kung mag-i-istrikto, chivalric love ang ipino-portray sa nasabing akdaAng romantisismo bilang philosophical thought at kilusan sa panitikan at sining, lilitaw at madi-develop, bandang dulo pa ng 18th century.

Bukod sa may duel scene sa Romeo and Juliet, may warring families sa kwento, siyempre, at may balcony scene (na siyang nakaka-in love, hihi). Ang eksena sa balkonahe – nagpalitan sina Romeo at Juliet ng moving dialogues habang si Romeo ay naglalambitin sa vines-vines – katulad ng sa chivalric narrative — may prinsipe sa ibaba, may royal-blooded na dilag sa itaas, anxious sa kahihintay sa matikas nyang tagapagligtas. Pansinin, nasa pedestal pa ang heroine, sa Romeo and Juliet

 

Marahil, romantic ang istorya nina Romeo at Juliet pagkat tulad ng mga romantikong likha, maraming ulit pumapel sa kwento ang chance. Present din ang isang element ng romantisismo – seeming impossibility of the situation. Pasensya na, uuna ng kaunti sa discussions on romanticism… Ay, sus, nakakatunaw ang romantic stories… Gaya rin naman, nakakagiliw at nakaka-flatter palagi ang bawat encounter natin sa chivalric acts (rare ang chivalric and gallant men), hihi.

 

Image of poster of Casablanca movie

Lalagi sa atin ang alaala ng Paris, sabi ng bidang lalaki sa bidang babae sa pelikulang Casablanca/ movies.film-cine.com

Touching ang romantic beliefs and stories – kaygaganda, gayong hindi nari-realize ang pag-iibigan, pasaway… Halimbawa, ang Gone With the Wind at ang Casablanca, mga pelikulang nakatatak sa ating mga puso. Hindi doon nagkatuluyan ang mag-sweetheart. For some reason, hindi… Bilang palabas, nakakakilig sila at nakakahipo sa ating pakiramdam. Bilang manonood at taga-pakinig, paulit-ulit natin silang binabalikan, gusto nating isulat muli ang kwento…

Sa chivalric narrative, larger than life ang hero at heroine at sangkatutak ang balakid sa kanilang pag-iibigan. Sa romanticism, ibababa na mula sa pedestal ang babaeng birheng ubod ng hinhin, habang ang herong kakaiba ang tapang at nagmula pa sa malayong kaharian, medyo magmumukha nang tao. Hihi, oo, yon…😉 In ordinary human form ang mga bida sa romantic narrative, mga kapatid. Malo-localize din ang kwento.

 

Sa romantic narrative, wala nang kastilyong matayog, may bantay na ubod ng bangis at nakakatakot, sa isang malapantasyang lugar…  Mga taong pangkaraniwan na ang bida rito – may kalakasan at kahinaan, may kadakilaan at kababaan. Tao bilang individuals ang tina-tackle sa romanticism… Ang heroes ay di na maglalakbay ng milya-milya o maghihintay ng mga taon, kasalubong ay dangers and adventures.

 

Subalit, may inner journey madalas sa kwentong romantiko, may inner turbulence and conflicts. Mga panloob na ligalig ng human beings, madalas na tema ng romanticism.

 

Kako dati, pagkaromantic ng nobelang Frankenstein ni Mary Shelley at ng Les Miserables ni Victor Hugo. Set locally ang Frankenstein, sa estate ng isang upper middle class family sa Geneva. Ang bida, si Dr. Frankenstein, namatayan ng asawa. Mahal na mahal niya ang kabiyak, nilabag ng doktor ang Hippocratic Oath – tinangka niyang buhayin ito muli. Most dramatic scene? Noong isinasayaw niya ang esposa – wala pa ring buhay. Palpak ang experiment…

Ang Les Miserables, sa kalsada ng Paris at sa isang liblib na bayan sa Pransya ang settings. Ang most dramatic scene…. di ko ikukwento, ahihi. Ayyy, basahin nyo…. True, dati ko pang ini-endorse ang aklat sa posts. Wawa naman me, para nang sirang plaka, hihi… Basahin nyo Les Mis, tapos kwento kayo, sige na… Bakit at paano sumisibol ang pag-ibig sa mga tao sa low class districts? Tapos, lagyan nyo na rin ng video nyo ng I Dreamed a Dream, ahihi… 😉

 

Magkasabay lumago bilang philosophical thoughts and movements ang romanticism and nationalism. Bilang sentimyento ng tao, matagal bago sila isinilang, na-develop at lumaganap. Namayagpag muna at tinangkilik ng husto ang chivalric narrative, bago pa nakilala at niyakap ng mga tao ang romantisismo at binigyang buhay ito sa nationalist movements. Sabi ng kwentong chivalric, travel and conquer the world, brave its dangers, be noble and patient, for in the end, you will find your one great, true love. Ayiii, kakakilig.

Kabaligtaran ang romantic narrative – kwentong conquer the self ito, ahihi. Oo, may trek back to a time long gone ang romanticism – pag-alam sa panloob na desires, impulses and long-held beliefs ng tao. Ang promise naman nito, pag nakilala ang sarili, noon kakayaning magmahal ng tao. Pero, at the same time, siya ay nanawagan ng pagkakaisa – nationalism –  pagsasama-sama ng mga grupo, para sa mithing mas magandang bukas. Ahihi, nosebleed? Basta, parang ganito – birthing ng nation, birthing din ng individual.  Ganoon daw, sabi sa history of ideas…

 

image of Dahl's rendition of romaticism

Ang painting ni Dahl ay kumakatawan sa Romantisismo/ http://www.skd.museum

 

Matatagpuan ba ang tunay na pag-ibig sa romantic narrative? Almost. Yown… Tangential ang relationship and connection na ipino-portray sa kwentong romantiko. Pasensya (sa inyo at sa akin, hehe), may Math. Math talaga… Isang tuldok na lang, buo na sana ang circle. Pero, hindi nailagay ang kaisa-isang tuldok na iyon sa romantic narrative. Kaya nakakainis… Pag nanonood o nakikinig tayo ng romantic love stories, gusto nating palitan ang ending. Kaya rin ito addictive – parang gusto nating itama ang mali? Gusto natin, tayo ang writer at director ng kwento (hahaha, feelingera lang).

Sa nationalistic movements o sa pagsasabuhay ng romantic ideas, may patayan at laglagan sa hanay mismo ng mga namuno sa kilusan, para maipundar ang isang nasyon. Kung babalikan ang history ng mga bansa sa Europa at Asya, may ganyan parati.  Maaalala natin, may na-coin na phrase, “the blood of the sons and daughters of the revolution. “ Yown. May betrayal lagi, for some reason. May pagtalikod at paglayo… Hindi raw madali ang pagsilang ng indibidwal at ng nasyon.🙂

 

Image of knight in shining armor

Bibihira na ang mga lalaking nagbubuhat ng silya para sa babae/ dalrock.wordpress.com

Anyway, ang gusto lang naman natin, buhay na may pag-ibig. Para naman masaya… Ke-chivalric pa iyan, ke-romantic ang narrative- narrative, basta nararamdaman nating in love tayo at loved din, hihi. Naman…  Siyempre, gusto natin, may fairy tale – para maski minsan, maranasan nating ma-sweep off our feet. O, di ba? Oo, yong hindi simpleng nagka-crush (crash and burn), hihi o, nag-fall at hindi na nakabangon, ang sama…

Ay, gusto natin ang pakiramdam na minsan, may handang magpakamatay para sa atin (ang sama talaga). O kaya, minsan, magselos tayo ng matindi, parang handa tayong pumatay at lasunin(hihi)  o pulbusin – ang kaagaw natin sa pag-e-beg, haha (masama talaga ang epekto ng love😉 ). Gusto nating maranasan lahat-lahat, as in…

 

Iyon yata ang point – ang pag-ibig ay pagdanas ng buhay in its fullest and most various. Yown. Kaya ito mahirap makamit agad, sabi…

 

At ang tao raw, daraan sa stage na chivalric pa ang concept natin ng pag-ibig (fantasy world daw ang chivalric love and often leads to frustration and abuse) at sa romantic stage, kung kailan andyan na at halos hawak na natin – pero di nailagay ang kaisa-isang tuldok. Pero, may natutunan tayo rito, marami itong ibinukas para sa atin… Pagkatapos, handa na raw tayo sa totoo…

 

Image of two boys making fun of a girl in the rain

Sa ngayon, batid natin – nag-iba na rin ang anyo at gawi ng chivalry/ http://www.answerbag.com

 

Realistic daw ang tunay na pag-ibig, mga kapatid. Para nga… Tingin nyo?😉

 

bukas na pinto…

 

 

Maligayang araw ng mga puso. Para sa iyo, ang bukas na pinto ay…😉

 

I-click ito para sa liriko ng awitin.

 

impluwensya ng ka-blogs sa panulat

 

Kumusta kayo? Ang tagal ko palang nawala – kumusta naman daw yon?😉

 

Napaka-dynamic at interactive na platform ng blog, wari ko…🙂 Tinginan at palitan tayo parati rito ng lungkot, saya, hinagpis, pagtataka, pagdurusa, karunungan, kababawan, tsika-chenes,  katatawanan at pagkamalikhain. Silipan tayo ng silipan kung ano ang mga pwedeng sabihin, isulat, talakayin at ihapag sa isang forum na ang daming taong pwedeng makakita, makabasa at makarinig sa pinagsasabi natin. Hihi, tayo na…

Siyempre, madalas nating bitaw, wala lang tayong magawa. Blog tayo ngayon, haha. Kunwari ba, may ginagawa na tayo pag naka-blog na? Hihi, ang sama… Siguro, pag nagsusulat tayo sa blog, kinukumbinsi natin ang mga sarili – may maaari pang magawa… Hindi puro pagmamaktol o puro pagpapapansin o puro paglalabas lamang ng sama ng loob. May naayos din, may inaabot, kahit paano, ang mga kadaldalan natin dito,hihi… May nasisinop na salansan, may naiiba at pana-panahon, may napapalitan. Maski sa sarili man lang natin – may nababago tayo.

 

At the least, nakakapaghayag tayo. Nakakapagsanay na mag-isip at magsulat. Naipapaskil natin sa madla ang mga kaganapan sa ating munting mundo, naipapaalam nating buhay pa tayo, hihi at nakakapag-isip pa, haha. Hindi nga lang parating diretso ang ating naiisip. Yon. Mas madalas, maraming liko, patawing-tawing sa kung saan-saan at pahinto-hinto – sa mga tabing-daan at sulok. Kung minsan, naliligaw. O, napapatid, nadudulas. Nasasaktan din, umaaray at napapamura. Nagugumilahanan, nalilito, nalalabuan… Pero, nag-umpisa tayong naghahanap ng linaw. Naghahagilap ng mga sagot. Gayong di tayo sigurado – may sagot nga ba, o, kung dapat pa bang itanong. Hihihi…

Nag-i-inspire daw tayo pag nagsusulat, senga? Sarili ba natin ang ating ini-inspire sa mga isinusulat natin o ang ibang tao? Pareho siguro… Ano pala ang ini-inspire natin? Hahaha. Hindi nga… Nag-i-inspire ba tayo ng saya, tuwa, kagalakan? O, kaba, galit, takot – sa nakakabasa ng ating mga sulatin? Kahihiyan, nag-i-inspire tayo nito? May mga ipinapaalala tayo sa iba sa simpleng pagbanggit ng isang bagay o, sa paglalagay ng isang larawan sa post, at mayroon tayong binubuhay – akala ng nagbabasa – patay na, dati pa, hihi… Sa blog, tila inaayos natin ang magulo. Pero, ginugulo rin yata natin ang mga bagay at usaping parang ayos na, hihi. Ang gulo natin, sa totoo lang…😉

 

image of a woman alone in an island

Ang manunulat ay nagpo-flourish, hindi sa isang isla, kundi sa isang pamayanan/ jadevarden.blogspot.com

 

Anyway, kwento ito, mahabang pasakalye – tungkol sa mga taong nanggulo sa akin, haha. Bilang blogger, akala ko noon fully equipped na sa pagsusulat sa blog. Dangan kasi,  may mga nabasa nang kung anu-ano ang lola nyo, maraming taong nakasalubong, naranasang hirap, dusa  at saya at, may mga salitang imbak sa taguan. Akala, papalaot at gagaod ako sa isperyo ng blog – undisturbed… Ay, sus, I spoke too soon, mga kapatid. Kahit pala suplada (hihi), sabihin pang may ipong bokabularyo at may attitude ang blogger, mai-impluwensyahan pa rin  ng kapwa manunulat sa blog. May epekto at epekto pa rin ang mga panulat at bigkas ng ka-blogs. Mayroon, mayroon…🙂

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

mga panulat nina singkamas, pointless paranoia at daydreamer – early twenties na mga bata ito. oo, bata pa sila, sa tingin ko. mas sa english sila nagsusulat madalas. ang huhusay rin pala ng ilan nilang compositions sa Tagalog. oo, sila na, haha… anyway, ang gusto kong sabihin, literary silang magsulat, true. hindi ko alam kung paano at bakit at kung dapat ko pang pakialaman, gayong matagal nang di nadi-detect ang presence nila sa aking sites (haha, peace). pero, kung may nagsasabi o nagrereklamong “literary” ang mga pinagsasabi ko sa blogs, sa sites nila kayo pumunta, di nga… sila ang mas guilty dyaan, mga kapatid. sa kanila lang ako nangongopya, wari ko, ahaha.

walang particular posts akong mai-a-attribute sa kanila (maliban sa influence ni singkamas para maisulat ang Minsan, Dumating Ka sa Buhay Ko sa DPSA), pero upon reading their entries, may magli-linger sa iyong pakiramdam? parang longings of the human heart chorvah, hihihi – tahimik na kalungkutan, kabalintunaang dadalhin ng habambuhay at mga kalituhan ng pagkatao – di pa alam kung saan at paano ilulugar… yown. may pagkakataong masisidhi ang pakiramdam sa kanilang mga panulat, may panahong sumisigaw ng hustisya at mayroon, nagsasabing kakayanin ko – maski para namang hindi, haha. medyo emotional, subjective and random ang entries nila. raw na raw, kung minsan (peace!)…

pero, kung masusundan nyo ang mga panulat at angas nila sa buhay (hihi), may makikitang patterns. saka, mahuhusay silang rumamdam at kaya nilang isatitik ang mga iyon… may grammatical errors (sino ba namang wala?), pero hindi na dapat pagtuunan pa ng pansin, kung ang sukatan din lang ay originality ng point of view at husay ng rendition(naks!) nitong mga manunulat cum bloggers. palagay ko, they have influenced my writings so far, in the way that they hinted so much – doon sa mga hindi nila sinabi ng tuwiran sa kanilang panulat. sila ang magagaling sa pag-relate ng serendipity encounters. kaya nilang paitsurahan sa readers – Ano ang nadama at naisip ng character sa pagbukas o pagsara pa lang ng pinto? ayon…🙂

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Ka-blogs, hindi ko na kayo nasulatan sa email for the advanced notice, pasensya na. Sana, pleasantly surprised kayo, ahihi. Itanggi nyo na lang, kung ayaw nyong nababanggit ko kayo, whaha… Seriously, maari nyong ipaabot sa akin sa comment o sa email, kung nais, ilagay natin URL nyo. Pati reklamo, kung mali o kulang ang description… Am willing to revise, adjust or make changes, sabihin nyo laang…🙂 Gan’to, balak ng lola nyo, mag-feature ng ka-blogs na nag-impluwensya sa panulat, pana-panahon. Ito ang una, yon… ^^

Ahaha, may allegation, ang inyong lingkod daw ay masyadong pormal, seryoso at literary magsulat. Pag minsan lang totoo ‘yon. Saka, anlagay ako lang? Hihi… Gusto kong magturo ng ibang suspects, peace! Mga kapatid, by their very nature, Literature in general and poetry in particular, are elite forms of art. Hindi sila na-a-arrive at, sa pagdukwang lang o pagbuntung-hininga ng isang tao… Ang pagsulat ng tula, parang pag-wring ng iron – paulit-ulit na pinaiinitan at hinuhugisan – bago mapalabas ang magandang likha…

Sa kabilang banda, ang panitikan at mga tula, hindi rin naman imposible para sa karaniwang tao. Di ko pa nakikita at naririnig itong sina ka-blogs ng harapan… Pero, pero, pakiramdam ko, noong nag-aaral pa sila, nauubusan din sila ng baon – just like anybody. Hindi sila kasama sa in crowd ng campus, sa hula ko. Nagkaroon sila noon ng crush na sinulyap-sulyapan lang nila, sa mahabang panahon (peace!), naalangan sila… All am saying, di naman sila gaanong kakaiba – sa iyo, sa akin, sa atin.

That these ka-blogs churn out “literary” pieces sa blog, sets them apart, somehow. Pero ang sisi or credit, wari, mas masipag silang magbasa kaysa sa karaniwan. Mas trying hard din silang mag-praktis magsulat. Now na accessible na sa atin ang mga tagu-tago nila noon (hihi), mas mabuti, basahin natin at tangkilikin. I-appreciate, pag sulatin ay mahuhusay at magaganda… Elegante or structured man ang sulatin nina ka-blogs, e, wari ko, marami-raming effort puhunan… Pag minsan, parang di na natin halata mga pinagtahian, hihi, pero tinyaga nila ‘yon, kinalas at binuo ng ilang ulit, wari ko.  Their writings are cool, yon…😉

Ka-blogs, ibinubukas ko ang sites para sa guest posting, ipadala nyo lang copy ng napipisil nyong likha sa email – sasaliwngawit(at)yahoo(dot)com. Kayo na mag-edit… Isa o dalawang guest post maari nating ilathala, sa alinmang site, sa bawat buwan. Para sumaya tayo at maka-tambay rin sulatin nyo sa ibang bahay, ahihi. Hindi kelangan hifalutin’ ang paksa, basta maganda, whehe – pwedeng tungkol sa pagbili ng float sa McDo. Ta’s ililibre nyo ako ng cheeseburger, pag nagkita tayo, hakhak.  Pwede ring picture post, oo. Basta, seryosong paanyaya ‘to…😉🙂

 

Happy New year sa inyo! Huli ang bati banda rito, hihi… Basta, sana ay mas full of life ang 2014 para sa atin. Mabuhay kayo…🙂

 

Ay, mabalik tayo sa usapang pinto, hihi. Sa inyo, ano ang pumapasok sa isip, pag binubuksan ang pinto?…😉

 

Walang pamagat

 

Sa mga daang tinahak, kayraming nakahandusay na pangarap 

Nagpipilit gumaod, anumang bangis – mga alon sa dagat

Kakayanin pang maghawan ng daan, tungo ro’n sa hinaharap?

Kaylayo ng tatawirin – ilang bundok, kaparangan at labak.

 

Pagod ang panulat, damdamin ay salat

Wala nang tinta – himig wari, namamalat…

Itabi muna ang pluma, iligpit mga kalat

Ihimlay ang pakiramdam, unan ay mga ulap.😉

 

Image of a young girl observing clouds

Maglaan ng panahon para masdan ang mga ulap../ learningdevelopmentactivities.blogspot.com