mga ideya para sa panulat

 

Hello, ka-blogs! Napansin ko, marami-rami ang sumisilip sa post na Madali raw magsulat? Ahaha, may pumapansin din naman, yihee… Anyway, sa akin, sign iyon, maraming ka-blogs ang interested alamin – paano makakapagsulat ng mas marami pa at mas magagandang sulatin. Saka, ano rin, siguro, para ma-confirm, maski ang gaya ng lola nyong medyo madalas mag-post, nahihirapan din sa gawain. Na hindi biro ang paghahayag at pag-abot sa mambabasa… We’re in the same boat, ika nga.

 

Sulat lang lagi/ jdelmiguez.blogspot.com

Sabi, walang formula o tiyak na hakbang para ang isang tao ay makapagsulat. Wala… Pero, huwag kayo, ang dami pa ring nagtatangka at sumusubok, ahaha. O, di ba? Ibig sabihin, kahit walang formula, maraming posibleng maisulat at pwedeng magsulat. Actually, alam nyo ‘yan. Karamihan sa ka-blogs, hindi naman sa pagsusulat ang larangan. Ang iba, ni hindi related sa trabaho o papel nila sa buhay ang pagsusulat – at all. Pero, nakakasulat. May naiisulat. At, magaganda pa nga, haha.

 

Narinig nyo na ‘yong madalas sabihin – Your life story is your most powerful tool? O, yun. Na kapag nahabi mo raw sa interesting at engaging na paraan ang iyong buhay – a compelling narrative – kaya mong mang-impluwensya ng iba. Makakayanan mo raw pagalawin ang ibang tao at baguhin ang sariling buhay. Ayon ang sabi… Na kapag naipaabot mo raw sa sangkatauhan ang pansariling kwentong buhay, para ka na rin – nakapagbuhat ng bundok, nakatawid ng dagat at nakapag-rewrite ng kasaysayan ng pamayanan. Ahaha, ayon ang mga sabi…

Paano naman ‘yon? E, ikaw lang ‘to. O, ako lang ‘to. Tayo lang ‘to… Saka, sa marami sa atin, gusto lang nating ma-manage ang challenges ng pang-araw-araw na buhay – may pamalengke at pang-grocery, may enough amount of love, konting respect at ilang patak ng goodwill and neighborliness. Ayon, tama na ‘yon… Huwag na ang ma-impluwensyahan pa ang sangkatauhan, ang hirap kaya no’n? Bangayan nga lang sa loob ng pamilya, ang hirap nang i-manage, humanity pa, sus! Mag-lobby nga lang sa barangay para huwag sa may gate nyo padumihin ang aso ng kapitbahay, may nakaka-away pa. ‘Yun pa kayang impluwensyahan ang sangkatauhan? Susmaryosep… At hwag na nating isali pa ang national politics, enough na… ^^

 

Nagsusulat maski saan/ chaoticsoulzzz.wordpress.com

 

Anyway, ba’t nga ba sinasabi nilang ganoon? Ba’t panay ang salespitch ukol sa power of the individual in this time and age? Tsows! Bakit, bakit? Kasi raw, masyadong dominated ang scene ng malalaking institutions, malalalim at entrenched na habits and traditions, naglalakihang kompanyang may specialized rules and tenets, at, ng in-your-face na tri-media… Gagatiting na raw ang espasyo at boses para sa individual na tao, ang basic unit ng lipunan, hoho. Malakas raw masyado ang pressure para mag-standardize at maging uniform –  sa kasalukuyan, sabi… Kailangan raw palabasin ang boses at hugisan ang mukha ng individual – para balansehin ang interes ng publiko at pribado. Sabi lang naman… ^^

 

So, iyon ang madalas sabihin sa atin ngayon sa iba’t ibang babasahin at panoorin – Tell us your story. Tell us your story, and if it speaks to us of our own lives – our joys, woes and experiences – it is as if we have lived. You can make a difference. Parang ganyan ang sabi, di ba? So, ayon, we take our cue from that… Subok tayo ngayon lahat magsulat sa online – sa blogs, ahaha. May -i-sulat tayong para nga namang interesting ang ating buhay, ahaha, as if may makikinig. And, lo and behold! Mayroon naman nga. At may mga natuwa pa, ahihi. So, sulat tayo uli, medyo feeling writer na, writer na blogger, shaks lang. Hanggang isang araw… Hanggang isang araw, natuyuan ang ating tinta, hakhak. Shaks lang, at doon at noon natin naisip – hala, di nga pala ganoon kadali ang magsulat. Kailangan nga pala, nag-i-employ ng brain cells, kainaman na…

 

May mga panahong ayaw tumuloy sa kamay natin ang mga iniisip at pakiramdam/ razamisor.multiply.com

At siyempre, sa mga ganoong pagkakataon, nakakanto na tayo at wala tayong gaanong magawa maliban sa – kagat-kagatin ang eraser ng pencil, tumipa-tipa sa keyboard at tuminga-tumingala sa kisame  - tinatanong natin ang sarili bakit nga ba naumpisahan natin ito at bakit naniwala tayo kahit pansumandali sa salespitch na original ang ating kwentong-buhay, haha. Kung merong nakakaalam, higit sa lahat – kung gaano ka-boring ang ating so-called life –  tayo mismo, ahaha. Pero, hindi tayo naggi-give up – kasubuan na ito, hihihi. So, susubok tayo uli, mula sa pinaka-trivial na kwento tungkol sa langgam na papalapit sa tasa ng kape sa desk, hanggang sa pagbati ng gwardya kaninang umaga at hanggang sa bagong work schedule na natanggap kanina lamang – lahat iyon, susubukang gawan ng kwento… Boring na kung sa boring – e, bakit? Basta, susubukan, malay mo… At malay naman nga natin, ahaha.

 

So, may ideya ba talaga tayo ng kung ano ang gusto nating sulatin? Kung saan sila manggagaling, kung paano natin sila isasalansan at pahihigpitin para gawing kwentong kapaki-pakinig naman, worth tapunan ng ilang sandali ng babasa, gawan nila ng panibagong kwento? Pwedeng meron… Pero, pwede ring wala. Pwedeng meron, na sa kalagitnaan ay nawala, haha. Pwedeng wala, na sa biglang pagpaling ng ulo, sumulpot at sumindi, parang bombilya – Eureka! Pwedeng merong malinaw dati, na noong tinatahi na natin, parang palabo ng palabo – sa tinamaan ng magaling na ‘yan… Pwedeng meron, nag-notes na nga tayo dati – tapos, noong sinisinop na natin ang notes, ayaw magkabit-kabit, shaks … May mga araw na wala talaga – sarado ang library ng ating utak at pakiramdam – next week na lang daw uli, on-leave ang librarian, hakhak.

 

So, ano nga uli ang ating huntahan? Kung saan at paano nanghuhuli ng mga ideya para sa panulat… Ewan ko, kanya-kanya nga siguro. Parang… Kayo ang magsasabi, di nga…. Sa DPSA pala, may naisulat ang lola nyo, Sukatin Mo ang pamagat – tungkol sa English and metric system at sa mga tradisyunal na panukat — dangkal, dipa at salop. May pagka-weird ang topic, haha. Anyway, November 2010 yata yaon nailathala. Kung paano dumating ang ideya ay ganire…

Pumunta kami noong Nob. 1 sa sementeryo, sa public cemetery sa aming bayan, ‘yong usual… Pagkakagaling namin sa mga puntod – dasal-dasal, kanta-kanta at update-update sa kamag-anak incorporated, ahaha – namimili kami sa may paglabas ng sementeryo. Ang usual na mga tinda roon, ay marami, haha. Ang madalas naming binibili, butse-butse at mga butil – paayap, kadyos at utaw (soya beans) na sariwa – dinadala pa-Maynila. Saka, minsan, sitaw…  Anyway, ang napansin ko, kinikimis pa rin ng magtitinda ang sitaw para sukatin – isang pabilog na hawak – mga sampong sitaw ang laman. Isang kimis, a handful, sabi sa English… Ayon, na-compare ng lola nyo – ang layo ng sistemang kimis – sa style sa supermarket, tinitimbang at nila-label na lahat ng prutas at gulay. Ayon…

 

Kinikimis muna ang mga sitaw, bago tinatalian para ipagbili/ naturalherbalmedicinepinoy.blogspot.com

 

So, ganoon ka-weird at ka-ordinaryo ang instance, nag-precipitate ng isang sulatin – tungkol sa pwesto ng Pilipinas sa ISO standards, sa pandaigdigang kalakalan. A, e, siyempre, weird ang lola nyo…. Pati mga ganoon, napag-iisipan ng kung anu-ano, hakhak. Anyway, ang value sa akin ng nasabing sulatin, medyo malaki… Iyon yata ang unang post na social commentary. Kumumentari talaga, ahaha. Ay, hindi pala iyon pre-conceived post, hindi kasama sa originally pinag-isipan at ini-outline na mga paksa sa DPSA. Dahil nakitang kinikimis pa si sitaw, haha, at tinatakal pa sa maliliit na salop ang butil ng kadyos, sa may sementeryo sa bayan. Uncool, ano? Uncool ang lola, sabi sa inyo… Anyway, may pagka-academic ang treatment na kinalabasan ng Sukatin Mo. Mala-lecture, ahihi. Kaya, di na rin ako nagtataka, iniiwasan ng iba, parang subject lang sa eskwela, hakhak.

 

Nagtataka tayo madalas, saan galing ang ideya noong mahususay magsulat/ sweetbubbles14.wordpress.com

Anyway, dati, naikwento ko sa inyo, bilib na bilib ako sa dalawang bloggers – sina taympers at joyo. Maraming dahilan bakit nagagalingan ako sa pluma ng dalawang ito. Pero, isa na lang muna ang babanggitin ko ngayon – the ability of their pens to make things, people and events come alive. Ayon, ahaha… May isang naisulat dati si taympers, tungkol sa elementary days nya sa munting paaralan sa nayon. May flag ceremony ang kwento. Sa pagkakwento nya, parang nakita ko mismo ang flagpole sa harapan ko, as in… Tapos, ang kwento naman ni joyo na tumatak sa akin, isang rant post – kung pwede lang daw na ala-Juan Tamad, maghintay na lang na pumatak sa bibig ang bayabas. Pero, the way she told her story, parang naitsurahan ko mismo ang bayabas – sa harapan ko… At na-humble akong maigi noong binasa ko ang mga istorya nila… Naitanong ko sa sarili ——

 

“Saan kaya galing ang ideya nina ka-blogs para sa kanilang panulat?” Nakakainis sila, sa totoo lang.

 

Pagmamahal ng isang Ina

 

Hello, ka-blogs! Happy Mother’s Day pa rin sa lahat ng mga Nanay! Teka pala, bomoto ba kayo? Ahaha, ang lola nyo, aliw pa sa indelible ink sa hintuturo, as in. Nagpi-feeling-feeling-ang trabahador sa talyer, marumi ang kuko. Maya’t maya ay tinitingnan, ang ewan lang…

 

Kabahagi niya/ ansathudinapotha.blogspot.com

 

Pahabol sa Mother’s Day ang kwentuhan natin ngayon. Marami kaming commotions sa homefront, nitong weekend at hanggang kahapon, pasensya na… Medyo masasaya namang kaguluhan yon, somehow.

Gayunpaman, ang kwento ko sa inyo, tungkol sa Inay naming ilang taon na rin namang wala. Namatay siya dahil sa pneumonia, sanhi ng sakit niya noon – kanser.  Oo, siya yong ina naming makulit, mahusay magsulat at sya rin ang dahilan bakit ganoon ang URL ng una kong site, ahaha.

 

 

Bata pa ang Inay namin noong pumanaw, early 60′s lang. Late 50′s siya bale, noong tamaan ng sakit. By that time, adults na lahat ng mga anak nya. Naikwento ko na rati, 16 lamang siya nang ipakasal sa aming ama. Marami kaming magkakapatid, pero hindi naman si Inay taon-taon, nanganganak. Ang iba ay may pagitan, hihi.

Anyway, noong magkasakit siya, independent na kunwari ang lola nyo, haha. Kumbaga, ilang taon na noong nag-umpisa ang sinasabing role reversal sa pagitan ng ina at mga anak. Siya na noon ang iniintindi, ang pinagbibigyan at ibinibili ng kung anu-ano. Naming mga anak nya, ako siguro, primarily… Dangan, ang lola nyo ang singol – mas may time at mas may free money, kumbaga. Medyo ini-spoil ko sya noon at sya naman, pasaway…

 

Makulit si Inay. Ang binibili ko noong mga damit sa kanya, sa sunod kong uwi, makikita kong suot ng iba kong kapatid o hipag, ahaha. Ang grocery na binili sa kanya, makikita ko sa estante ng kapatid o hipag, hahaha uli, at ang perang iniabot sa kanya, minsan, di pa ako nakakatalikod – iniaabot na nya sa isa sa mga pasaway kong kapatid. Ahihi, di ba interesting? At nakakainis, siyempre.

Eksenang Tanging Yaman ba? Oo, hehe. Anyway, di naman ako singyaman ng character ni Edu Manzano sa pelikula, ang layo… Pero, may pagka-ganoon ang mga pangyayari. Ang paliwanag ni Inay sa tendency nya, kasi raw, ganoon sadya ang isang ina – di matitiis ang mga anak (kahit abusado ang iba). Nagtatalo kami noong dalawa, natatandaan ko… Kako, alisan nya na ng walker ang mga kapatid ko – lalo na ‘yong mga sobrang dependent. Hindi kako sila matututo… ^^

 

Ilang taon nang wala ang Inay. In many ways, sanay na rin akong wala siya. Hindi na ako umaapela sa langit, sa kapalaran o sa kanino pa man, tungkol sa maaga niyang pag-alis. Over the years, hindi na rin si Inay ang idealized mother figure sa aking isip at pakiramdam. May ideya na ako ng mga kahinaan niya, pagkukulang at saan siya lumabis – sa kanyang original na pamilya, sa ama namin at sa aming mga anak niya. Medyo alam ko na rin ang strengths niya at ano ang kanyang actual size – kung ano siya sa buhay namin…

 

Sabi sa isang librong nabasa ko rati, people do not get past caring – lalo na kung usapang pagmamahal ng isang ina. Maging 7, 17 or 70 ka man daw, pag iniwan ng iyong ina – iiyak mo pa rin sa matagal na panahon at dadalhin ang kawalan sa panghabambuhay.

Ano nga ba ang mayroon sa presence at pagkalinga ng isang ina, di natin matagpuan sa iba’t ibang taong ating nasasalubong at nakakaugnayan? Ang suspetsa ko, suspetsa lang naman – warmth, comfort, tenderness and security. Security and acceptance na maging sino ka man, anuman ang kapalpakan mo sa buhay, anak ka pa rin niya – bahaging kakalingain at di niya tatalikuran, ever.

 

Belated Happy birthday kay Inay. Belated Happy Mother’s day din. Late greetings ng anak sa kanyang late mother…

 

Personalan daw ang politika dito sa atin…

 

Ka-blogs, let’s talk shop. Let’s talk politics pala, hihi…

 

Mas gusto nating mga Pinoy na nahahawakan at nakikita ng malapit ang ating mga opisyal/ dalje.com

Personalan daw ang politika dito sa atin. Hindi raw based on platforms or based on merits ang pagtakbo para sa isang posisyon. Hindi pa… Hindi rin daw nahahalal ang mga kandidato dahil sa husay nilang tumrabaho o sa pagkaka-kabisa nila sa mga lokal o pambansang isyu. Usually, name recall daw ng mga taong bumoboto sa pangalan ng politiko ang nagti-tip ng timbangan. So, alinman daw sa nananalo ang kandidato dahil sa luma, pero tanda pa ng mga tao ang apelyido niya  o ng Tatay niya o kaya – popular, charming at personalized ang kanyang dating sa mga tao, ahaha.  Kaya, na-coin ang term na PBA (politika, basketbol at artista) para ilarawan ang preoccupation o libangan ng mga tao rito sa atin. Ang political culture na rin, siguro…

Pero tingin ko, may dagdag na, nitong mga huling halalan. Naihahalal na rin pati ang mga dating rebeldeng military officials, ahaha. Naka-tatlo na tayo ng Senador na yaan ang background. Feeling ko, feeling lang, dahil may side tayong mga Pinoy na mahilig sa underdog – ang rebeldeng nag-mutiny at di-nagtagumpay, sa Senado ilagay (practice lang po sa rhyming, haha). On the other hand, parang hope for reforms rin siguro ang pagboto natin sa tulad nila. Sabagay, dati nga, may Senador tayong artista’t magsasabong ang background. Meron ding action star na pagiging action star lang talaga ang alam – may matanda at bata, ahaha. Sabagay, dito sa atin, marami ang artistang naihahalal sa pwesto. Kunsabagay, hawig naman ang politika at pag-a-artista -  kapwa sila pinilakang tabing.

 

Ang ganitong  kalakaran, hindi raw unique sa atin… Sa Europe, ang kahawig natin ang politika, Italy. Ahaha, para ring dito – makukulay at characters ang mga politiko roon, mayroon ding backslapping na tinatawag at may backroom deals din,  ’ika nga…  Sa Latin America, ang pinakakahawig naman sa politika  ng Pilipinas  - Mexico. Ang paliwanag yata – pareho tayo ng Mexicans na nasakop ng mga Espanyol sa matagal na panahon. So, para ring dito  - sa page one ng dyaryo nila – nakalagay kung ano ang kinain sa breakfast ng Presidente, sinu-sino ang mga bisita at kausap niya at, ano ang latest development sa kanyang lovelife, ahaha. Oks ba? May kapareho tayo, hehe.

 

Mas komportable tayong alam natin ang mga detalye ng buhay ng public officials natin, maging ang kanyang lovelife/ http://www.philstar.com

 

Ayon nga, dapat unang ma-meet ng kandidato ang personal expectations ng constituents than the professional ones, hano?  Dapat maka-identify tayo sa kanyang itsura, background at pati tunog nya, hala pa. Pag hindi, malabo si aspiring politiciang mahalal at suportahan ng tao. Katunayan, karamihan sa nagiging Presidente natin, may itsura at makikisig, pramis. Ang exception lang yata rito ay ang dalawang babaeng Presidente at ang presidente sa kasalukuyan. Gusto natin, hanggang maari, presentable ang ating Presidente – pang-display, kumbaga. Hindi ko rin masyadong talos kung bakit. Importante siguro sa atin ang deportment ng isang public official. Mas maigi yata pati para sa botante sa atin  - bongga at extravagant ang pinuno. Or, at least, medyo kumukuti-kutitap. Tila gusto natin, bedazzling ang ating leader, ahaha.

 

Mga ka-blogs, kung hindi pa kumpleto ang listahan nyo ng 12 Senador, hihilingin ko – idagdag nyo sana si Risa Hontiveros. No. 13 na siya noong 2010 election, maigi at sinubukan nya uli ngayon. Kung tulad ng sabi sa surveys, di pa rin siya papasok sa Top 12, sayang naman. Baka bumalik uli siya sa private sector… Minsan lang may gaya ni Risa – knowledgable and articulate sa maraming  issues ng bansa, dedicated magtrabaho at concerned sa welfare ng kababaihan at mahihirap na nanay. Bibihira ang ganoon – may caliber and commitment. Yun lang, mestisa sya, hindi patok sa grassroots ang looks nya, kumbaga…

Si Risa ang isa sa kilala kong legislator na alam ang ins and outs ng tariffs, trade and agriculture issues ng Pilipinas, kabisado ang iba’t ibang panig at anggulo ng peace question ng bansa at maging ang defense and security question natin… In public, mas nakilala sya dahil sa Reproductive Health issue, sa Generics Law at sa mga isyung karapatang pangkakabaihan.

 

Kung mauupo si Risa sa Senado, malamang, considerably less ang oras at resources na gugulin nya para magpaganda, haha, compared sa ibang aspiring candidates  – ang taas ng chance na sa papogi at paganda mapupunta ang kanilang time and efforts… Matagal na rin si Risang nakikihalubilo sa urban poor leaders, nakikinig sa mga hinaing ng marginalized sectors at nakikipag-usap sa farmers and fisherfolks,  sa iba’t ibang probinsya… At ang notable sa kanya, listening type si Risa… Gracious na tao, if there is one. Sayang, kung hindi si Risa Hontiveros mahahalal… :)

 

Pag sa beauty pageant, sabi natin – beauty with substance. Pag sa public service, hindi?/ halalan.up.edu.ph

 

Ang trade, peace and defense issues ang posibleng kaharapin natin, in the coming years. Mas maigi kung may authority on the said issues na nasa Senado.

 

Ating tinuan ang pagboto para makapag-upo tayo ng matitinong opisyal, ahaha. Maraming salamat, ka-blogs. Happy holiday!

 

Sa sangandaan ng buhay

 

Sa sangandaan ng buhay

kita’y nagsalubong

Binati mo ako

ng tawang malutong.

 

Sa sangandaan ng buhay, kita’y nagsalubong. Ikaw ay laging pasulong/ birchcreektrading.blogspot.com

 

Munting pangungumusta

buhay nasaan na?

Magkikita tayo muli

pupuntahan kita.

 

At ang mga munti mong kaway

tanong sa buhay-buhay

Ikinasiya kong tunay

tila baga, mga munting alay.

 

Tayo’y magtatawanan

magkukwentuhan

Malayo sa hinagap

isang araw – may iwanan.

 

May kakaibang lugod at saya ang magmahal at mahalin din/ bethtrissel.wordpress.com

 

At kung paglalayo

sing-ilap din ng pagtatagpo

Hindi akalain o kinuro

sandaling ikaw – maglalaho.

 

Ano nga ang sabi

ang dakilang aral?

Ang magmahal

ay para sa hangal.

 

Ang umasa ng kapalit

para lang sa iilan.

Hindi patas ang laban

kaya nga, may digmaan.

 

Tinatanong sa sarili

ang umasa ay anong silbi?

Babalik ba ang dati

ang doon ay paparini?

 

Itataboy na lang ng hangin

mga lungkot at panimdim

Tatanungin ang buwan

kung tunay ang damdamin.

 

Sa sangandaan ng buhay

kita’y nagsalubong

masigla ka’t parang pasulong

animo’y sasakyang de-gulong.

 

Maya-maya ika’y nagpaalam

mag-aayos kamo ng bubong

Dagli akong sumang-ayon

kahit  di pa naman – tag-ulan noon.

 

Pagkakataon ang dahilan ng pagtatagpo. Pagkakataon din ang dahilan ng paglalayo?/ http://www.visualphotos.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sa sangandaan ng buhay

kita’y nagsalubong.

 

Ang Kwento ni Eva

 

Hello, mga ka-blogs! Maligayang linggo ng Kwaresma sa mga kapatid na Katoliko and happy holidays sa mga kapatid na Islam at iba ang paniniwala…

 

Mahirap daw sabihin kung sino ang nagpuputa at ang hindi/ http://www.timeslive.co.za

Dahil sa Katolikong paniniwala, bida si Magdalena, ang prostitute na iniangat ni Jesus sa paningin ng mga tao noon, kwentuhan ko kayo ng bahagya tungkol kay Eva Peron. Siya ang naging pinakasikat na First Lady ng Argentina, ikalawang asawa ng dating presidenteng si Juan Peron.

 

Sa kasaysayan ng mundo, tatlo ang babaeng naging sikat dahil sa kanilang lavish na pamumuhay at pananamit – si Marie Antonette ng France, si Eva Peron ng Argentina and our very own, dyarann, si Imelda Marcos.

Sila yaong mga asawa ng mga pinuno ng bansa, naniwalang bahagi ng kanilang papel bilang kilalang public figure ay ang mamuhay ng sagad sa luho – tungkulin raw nilang bigyan ng “escape” ang mga mga tao, lalo pa yaong mahihirap.

 

Larawan ni Evita bago pa siya napangasawa ni Juan Peron/ commons.wikimedia.org

Anyway, si Eva ay panganay sa limang anak sa labas ni Don Juan Duarte. Parang iyong isa nating senior na Senator. Out of wedlock na anak ng mayaman, nakaranas ng discrimination at kahirapan early in life. Sabi, pag ganoon daw ang background ng isang tao, nagiging very driven, later in life… ^^

Ganoon ang nangyari kay Eva. Naglayas siya at 15, pumunta sa metropolis, sa Buenos Aires. Ito ang sentro ng cosmopolitan life sa South America noon. Si Eva ay isang aspiring actress at radio personality. Pero dahil mabangis ang lungsod, ang sabi ay kumabit at nanggamit raw muna ng marami-raming boyfriends si Eva, bago siya naka-break sa mundo ng radio, by her mid-20s.

 

 

Noong sila ay magkakilala, si Juan Peron ay 48 na, habang 24 pa lang noon si Eva. Isang dating middle level mitary officer si Peron at Minister of Labor noon. Sa isang gathering ng mga artista at radio personalities sa park, nagkakilala ang dalawa. Pinakasalan ni Peron si Eva nang sumunod na taon. Inasikaso raw at pinakialaman ni Evitang maiangat ang popularity ni Peron, sapat para makatakbo at manalo ang huli, bilang presidente ng Argentina.

 

Larawan ng Unang Pamilya ng Argentina sa isa sa mga pampublikong pagtitipon noong 1940s/ allwomenstalk.com

Passionate and combative – iyan ang description ng mga tao kay Eva. Ngunit maganda rin daw siya, maputi at totoong flawless, ahaha. Mahusay raw siyang mag-communicate sa mga karaniwang tao at ang main audience niya – ang “descamisados” or, the shirtless ones.

Masipag daw si Eva at sa kanyang efforts, well-attended parati ang mga assemblies at gatherings in support of Juan Peron. Kumbaga, siya ang nag-umpisa ng parang people power noong 1940s, panahong lugmok at lugami ang karamihan ng mga tao sa South America…

 

Sumikat ang Argentina sa international scene noong si Eva ang First Lady ng bansa. Mayroon siyang famous na paglalakbay, “Rainbow Tour,” kung saan nakipag-meet siya sa mga pinuno at dignitaries ng Europe, suot ay magagarbong damit – dinisenyo ng pinakasisikat na designers sa mundo.

Ang Evita ay Spanish dimunitive ng pangalang Eva, hiniling ni Evang iyon na lang ang itawag sa kanya ng mga tao. Siya ang isa sa pinakapopular na personality na nag-grace sa history ng Argentina. During her time, para siyang living legend – representative daw ng mga nag-umpisa sa ibabang umangat. Kung sa ngayon, maituturing si Evita na isang pop icon…

Mid-20s lamang si Evita nang maging first-lady. Bago pa siya mag-30, marami na ang kanyang na-accomplish, lalo pa sa itinayo niyang foundation.  Hindi siya well-liked sa high society ng Argentina, dala marahil ng kanyang background. Sabi rin, nakikiaalam daw siya  sa inner workings ng gobyerno ni Peron. Ang true-to-life fascination daw ni Evita ay si Che Guevarra – lider ng mga rebelde sa kapitbahay na bansa.

 

 

Sa musical movie na Evita ni John Lloyd Webber noong 1996, si Madonna ang gumanap na Evita at si Antonio Banderas naman, gumanap na Che Guevarra. Sa video na na-feature sa post na Mahalin, 32 noon si Evita, panahong nadiskubreng siya pala ay may cancer. Noon din niya nalaman – totoo pala siyang minahal ni Juan Peron, ang makisig na presidente ng Argentina.

 

Sabi ng iba, manggagamit daw na tao si Evita, kaya ang bilis niyang nakarating sa pinnacle ng success. Sabi pa ng iba, siya raw ang “pokpok” na pinakamataas ang narating sa buhay at sa gayon ay nakabili ng respectability sa mundo. Kung sikat si Evita noong nabubuhay pa, mas sumikat pa siya noong siya ay namatay na. Maski ang kasalukuyang presidente ng Argentina, na isa ring babae, bow rin sa mga na-accomplish ng “local girl done good” na si Evita.

Nagbilang raw ng mga naging kasintahan si Evita. Natuklasan naman niya ang kahulugan ng pag-ibig noong siya ay 32. Pumanaw siya noong 1952, sa edad na 33. Noon din naganap ang pinakamalaking funeral march sa kasaysayan ng bansang Argentina.

 

Si Evita Peron ang tanging Argentinian na nabigyan ng full state honors sa kanyang libing, kahit di siya presidente ng bansa/ http://www.fanpop.com

 

* Para sa live performance ni papah Antonio, please click here. Song performance, I mean… Kaho-holy Week lang, try nating magpakabait, hihi.

 

Mga Talunang Mandirigma: Mga Taya Para sa Bukas o Mga Bayaning Hindi Makikilala?

 

(Comment to CupNoodle’s post: Mga Mandirigma)

 

hello, Cup… natutuwa ako sa talas at pagkamalikhain ng iyong mga salitang habi na walang pangambang pumuri sa mga simulaing tingin ay marapat alayan ng mga taludtod … hinihingi ang iyong pasensya  at lalo, sa iyong mambabasa – isang milya ang inabot nireng comment …

 

lagi, marapat hangaan yaong mga may niyayakap na simulain – lalo silang laang magbuwis ng lakas, dunong at maging ng buhay para rito – maging sila man ay pinuno ng gangs na buong-tapang na binubuno ang bangis ng lungsod at mga elemento, yaong mga nagtataguyod ng sa paniniwala ay ancestral rights to a domain o, yaong nangangarap ng isang bansang nagkakaisa ang mamamayan tungo sa pambansang buhay na sumusulong at umuunlad,  kundi man napakasagana. saanmang grupo sila kabilang, tila isang version ng bukas ang kanilang itinataguyod… ^^

 

sa tao, wari ay hindi agad-agad dumarating ang puntong handa siyang ibigay ang lahat-lahat para sa inaasam na mithi. ito ay maihahalintulad sa pagkatagpo ng tunay na pag-ibig – handa ang umiibig na maglaan at magbubo. kahit pa, ang simulain ay posibleng mabigo… isa yata itong antas ng kamalayang hindi naaabot agad-agad at ng lahat… wari, may critical point para dumating dito ang isang tao – a certain maturity in life, experiences and perspective. ^^

 

maybe, just maybe, a point where he attains a certain commitment - yet also, a certain vulnerability – to go on ahead and fight it out. a matter of faith, as you put it… the attempt maybe crude and instinctive or maybe learned and sophisticated, maybe blinded or well-guided… ^^ it might end up in disgrace and shame, it may lead to death, or, it may indeed deliver the promised better future… nonetheless, a certain admiration maybe due those souls who endeavored to take the plunge and stake their lives and time for a cause they consider worthy – tumaya sila para sa hinaharap na kanilang nababanaag…

 

May mga bumabagsak sa laban/ cpkake.deviantart.com

 

maari sigurong sabihin, in sweeping terms – all those who fight do so to assert their ideals of tomorrow – mga bagay na para bukas, kamo nga… engaging in a battle requires courage, ito man ay maliitang pagtatangka, hiwalay at di popular na initiative o bilang bahagi ng isang kilusang itinataguyod ng marami…

 

ang digmaang inilunsad sa napakatagal na panahon nina Francisco Dagohoy at Macario Sakay noon – nabibilang sa tinatatawag na millenarian movements - considered by most historians as crude, disparate, ill-equipped and their war objectives – hark back to a past and life of long ago (ibalik ang pre-colonial, tribal life and ways).

 

matatapang sila kung sa matatapang, matitikas at palaban… subalit kung susuriin, tila nakasulat na di magwawagi (pwedeng sandaling makatsamba) ang kanilang laban… ang papel ng mga munting kilusang nakipaghamok, gaya ng sa kanila, tila maa-appreciate lamang pag tiningnan ang kabuuang lakad ng pakikibaka ng mga Pilipino tungo sa pagbubuo ng bansa (collective journey of a people towards nationhood).

 

tila hindi instant ang pagbubuo ng nation…  isa itong prosesong pinapanday ng maraming shared pains, triumphs and challenges, over a long and considerable period, ng isang grupo ng tao that have chosen and continuously choose to live together - under one flag, one set of law, one leadership (pati one currency, haha) - with a common vision of tomorrow because they have spent and shared a common and cherished past… kung ibabalik natin sa halimbawa ng pag-ibig, nationhood is the marriage proper – each party must contribute consciously to make it work continuously. and, totoong binding, ahaha.

 

i guess, guess lang, ha… the recent events in Sabah, point to certain important issues in Philippine history, sa nation-building natin… remember that Mindanao was never conquered by the colonizers (Spanish and American)?  while it can be said that most of the collective formations in the Southern parts then were either tribal (datus) or federative (sultanates) and nowhere near nationhood yet (in terms of scale, organization, machinery and scope) still - they remain potent yet unresolved parts of Philippine history… kumbaga, aborted ang organic formation ng social and political structures ng society natin, overtaken ng colonization by foreign entities na nations na, in the complete sense… sa gayon, paano at saan ilulugar sa present independent republic natin ang displaced elites of pre-colonial days?

 

there are several indications – medyo patchwork ang pagka-integrate ng Mindanao sa economic, political and social life ng bansa… over the decades, maraming stages ng pangungumbinsi, panggigyera and cooptation ang ginawa ng government national leadership sa Mindanao elites and people (na may kanya-kanyang ideologies, machineries and armed followings). in a way, kita – sa dami ng private armies, “small kingdoms” and cults doon… while the rest of the country carry on like we were a people united, solid and progressive – tuloy lang ang clan wars and seemingly pre-modern, if not, “tribal” mode of governance in certain parts of Mindanao… pasaway na opinyon, ipagpaumanhin… ^^

 

relatedly, kadikit pa rin (and more important) ang peace question sa South – bringing to the fold the armed groups that do not recognize the Philippine nation and the government’s mandate to govern the country… it appears that the Sabah event was precipitated by the developments (or lack of) in the economic and legal battle between and among parties (the lessor and the lessee) but fueled by “nationalistic” sentiments… things seem to have taken a new turn with the “invasion” and the resultant death toll that has gotten the governments (Phils and Malaysia) involved and has earned  the attention and concern of the world.

 

sa gayon, kung usaping nationhood and nationalism ang nasa dashboard – sentiments and welfare ng Sabah residents ang foremost consideration, palagay ko… sila ang mga nakatira sa isla, buhay nila ang nakasalang at kinabukasan nila at mga anak ang nagagambala at pwedeng tuluyang masira o mawala… i suppose, this must be seriously considered by the Filipino government, the Malaysian government and also, by us – mga nananalig na matapos ng may katarungan ang madudugong pangyayari…

 

wari, higit sa sentimyento ng mga kagyat na sumugod na contingents at kamag-anak (sabihin mang nakapanlulumo, nakakagalit at nakakaawa ang sinapit nila), higit sa sentimyento at palagay ng Filipinos na wala sa Sabah (kahit pa galit na galit sila/tayo sa manner and treatment of the Malaysian forces sa sultanate contingents) at, higit sa sentiments ng Malaysians na nagki-claim ng island (whether as a sovereign right or right bilang isang umuupa ng property).

 

ang mga nakatira sa Sabah rin ang magpapasya kung alin ang kinikilala nilang pamahalaan at bansang kinabibilangan – itinuturing ba nila ang sariling nasasakupan at tagasunod ng sultanate, ng bansang Pilipinas o ng Malaysia? sa aling  panig nila ibibigay ang kanilang loyalty at pagtalima, sakaling dumating sa puntong kailangan na nilang mag-armas to defend their homes? sa aling pwersa  sila papanig? … ^^

 

strictly speaking, ang Sabah island ay hindi  bahagi ng “claim” ng Pilipinas as sovereign territory ng bansa as provided for and contemplated in the UNCLOS. as I said, the issue appears to be a question of introducing amendments to a lease agreement that is apparently and in many senses, may merit(pagtataas ng upa o tuluyang pagbebenta ng oil-rich na isla). matatandaang ang upa sa isla magpahanggang-ngayon ay $1, 600 lamang kada taon, gapatak ng tunay na value ng ari-arian at mga kinikita ng Malaysia mula rito. ang nasabing halaga ay posibleng makatarungan at fair-market value noong huling dekada ng 19th century, panahong inumpisahan ang lease at panahon ding “potential” pa lamang ang langis at mga minerals na tinatayang mayroon ang isla. mahigit isang daang taon ang nakalipas at matapos ang bilyong dolyares nang kinita ng isla, outdated na at masyadong unfair ang lease agreement na tali pa sa mga lumang kalagayan at provisions.

 

it seems, ang Sabah question ay isang pribadong transaction na tila connected o nagmumukhang related sa “ancestral domains” question or territorial question ng bansa natin - in the sense na patuloy na ina-assert and unresolved sa kasaysayan ng Pilipinas – ang pwesto ng old sultanates at ang role nila sa current governance of the country… kumbaga at sa isang banda, may room para i-exploit ang questionable aspects ng authenticity and solidity ng nationhood ng Pilipinas – ang gray areas ng history ng bansa natin… sa munti kong palagay, diplomatic push, top level lawyering or intervention mula sa Phil. government ang reasonable na asahan at hilingin ng Sabah owners - hindi military support o pagtatanggol sa isang tila loosely planned military take-over of the island… ^^

 

kung kinikilala ng old sultanates ang leadership ng national government as a duly-constituted and rightful government of the Philippines, hiningi sana nila ang basbas at protection nito bago sumugod sa teritoryong ipinapa-lease nila… sa isang banda, habang leased pa ang isang property, hindi legal or moral or at the least, hindi magandang tingnan – biglang sugurin ang lugar at gambalain ang peace and quiet at buhay mismo – ng mga nakatira (na lahing Pilipino rin naman). kahit sabihin pang sultanate heirs ang rightful owner ng isla… ^^

 

tila walang solid arguments ang iba’t ibang camps against the sultanate’s ownership of the island. and, wala namang panig na nagko-contest nito actively prior to Sabah stand-off… ang  itinatanong – ang kawastuan ng biglaang pagtungo roon ng pwersang armado, tantamount to precipitating or starting a war between Phils and Malaysia.. ^^ in the first place, kung bahagi ng bansa ang old sultanates, bakit sila privately and independently armed – gayong di sila part ng country’s armed forces? ang reason na nahahagilap - malaong hinayaan ng government natin – most of the clan chiefs and politicians in Mindanao, may kani-kaniyang army, may kakayahang maglunsad ng atake o pag-aaklas… ^^

 

against this backdrop, wari ay andiyan ang negligence o kahinaan ng Phil. government –  di nito natukoy ang temperature ng sultanate leadership pushing for and seeking the island lease(contract) amendment, gayundin ang level ng frustration and anticipation ng constituents and followers nila… na after decades of waiting, handa na pala sila – to act militarily – on their demands… to defy the odds, kahit pa may estimate naman siguro ang “mga mandirigma” at kanilang mga pinuno – ang liit ng tsansang manalo sa armed resolution of the issue…

 

conscious dapat ang gobyerno na “hot issue” ang usaping Sabah, that potentially it could erupt into an armed conflict and tempt both Philippines and Malaysia into a war or damage their diplomatic relations… and it did happen – with dire, bloody and explosive consequences… siguro, pagdamdam na rin ng ating gobyerno (na kinapos) — alam ng government national leadership – malaon nang sentimyento yaon ng mga elderly ng Mindanao at mga nasasakupan nila … ^^

 

sa isang banda, baka frustrated or desperate na ang sultanate heirs and followers - ipinangako na nila sa kanilang mga apo na isang araw, after decades of hoping, praying and wishing – maitataas ang upa sa isla o tuluyan na itong maibebenta sa Malaysia – sa maayos na presyo… sa gayon,  mai-enjoy or mari-regain na nila ang mas magandang kinabukasan at katatayuan sa lipunan. it must be remembered – sila ay old elites, proud clan and group and historically, kinilala sa mas luma pa nating lipunan at kinikilala pa sa mga lugar at pamayanang kanilang nasasakupan, magpahanggang ngayon…

 

kapatid, matatapang kung sa matatapang ang mga sumugod sa Sabah at pati ang mga naninindigan and holding their place doon. at lagi, nakapanghihinayang ang mga buhay na nangawala at posible pang mawala… hindi tinatawaran ang buhay at sakripisyo ng mga nagbuwis na at naniniwalang nasa katwiran ang simulaing kanilang ipinaglalaban at ng mga kasamahan nilang andyan pa at handa ring magbubo ng pawis at dugo. subalit, may mga pakikipaglaban at digmang hinog at mayroon ding hilaw pa… pag ang huli, alinman sa tingnan ang mga nag-alay  bilang collateral damage ng laban o unsung heroes of the struggle…

 

sa ngayon, wala tayong nararanasang open wars of aggression, maliban sa war threat na galing sa bansang Tsina kaugnay ng West Philippine Sea claim. wala ring domestic or internal war na tahasang humahati sa mga mamamayang Pilipino – maliban sa mahigit apat na dekadang gera ng kaliwang grupo at ng armado nitong yunit – ang NPA, ang dating MNLF na wari ay nanghina na at ang MILF na kasalukuyang nasa negotiating table, kaharap ng gobyerno at ang mga hiwalay na armadong grupo sa parteng Mindanao. perhaps, it can be said, walang gerang malapit at nakakaapekto sa pang-araw-araw na buhay ng karaniwang Pilipino sa kasalukuyan.

 

sa gayon, di kataka-taka, sakaling “romantic” ang dating ng expedition ng Sultanate forces na lumanding sa munting isla sa Sabah noong Pebrero. kung aalalahanin, Prinsipe ang tawag sa namuno ng expedition at ang panawagan nila ay pagbabalik  sa “glory days” ng kingdom, noong panahon pa ng Bornean trade. alalahaning lumipas pa ang dalawang linggo, bago sila in-assault ng Malaysian forces – wari, binigyan  ng bansang Malaysia ng palugit ang grupo at ang pamahalaan ng Pilipinas… may mga nagsasabi, naipit kapwa ang Malaysia at ang Pilipinas sa nangyari, sapagkat ang una ay instrumental sa ongoing peace talks ng gobyerno with the MILF. may mga nagsasabi rin, inakala ng Malaysia na dahil sa papel nila bilang broker sa ating domestic na usaping pangkapayapaan, matatabunan na ang issue ng “claim” sa Sabah.

 

maaring sabihin, may mga mandirigma at may mga mandirigma… warriors – mga sinanay, pinanday at sumalang sa digmaan at pagkapanalo ng pwersang kinabibilangan ay binigyan ng posisyon at rango sa pormal na military organization, duties and responsibilities , uniporme,  insignia at armas na issued ng pamahalaan, maging ang huli man ay munti o malaking kaharian sa isang lumang panahon o, makabago at hinalal na gobyerno sa kasalukuyang panahon… may mga mandirigma at sundalo ring pagkapanalo sa digma ay inagaw ang kapangyarihan mismo sa namumuno.  ang bayoneta o baril na dati nilang ginamit para ipagtanggol ang mga mamamayan ay kaparehong armas na ginamit din para ang mamamayan ay kanilang supilin at takutin – mga mandirigmang naging diktador… sa iba’t ibang panig at yugto, ang kasaysayan ay puno ng mga tulad nila … ^^

 

sa kabilang banda, may mga mandirigma ring bahagi ng mga di-nagtagumpay o nalupig na pwersa at sa gayon ay itinala ng kasaysayan bilang mga “rebelde” o “taong-labas.” mayroon ding napatay ang pinuno o nawalan ng command at sa gayon ay naitulak para maging upahang sundalo o “mercenaries” ng iba’t ibang pwersa at organisasyon. may mga muling bumalik sa kanilang hometowns upang doon mamuhay at sa huli ay makikilala bilang lasenggong war veterans. mayroon ding mga napapasama sa grupo ng pirates and brigands – noon man at ngayon… anupa at iba iba ang kapalaran ng mga “mandirigma,” matatapang at handang magsakripisyo – at one time or another – naging bahagi ng isang simulain at organisasyong may mithin at pangakong magandang bukas. ^^

 

maaaring sa mga kabataan, lalo pa sa mga di nakaranas ng gera, anumang paglaban – lalo pa pag handang mag-alay ng buhay ang mga kabahagi – kahanga-hanga at “noble” ang dating ng pagtatangka – sabihin mang ang mithiin ay tila isang amateurish at desperadong pagbabalik sa isang malayo ng nakalipas o isang rasyunal at pinag-isipang pag-aalay para sa isang dakilang pakikibakang may pangako ng mas makatarungan at mas masaganang bukas… ang Sabah “invasion” ay isang episode na magpapatunay – ang mga munting kaharian ng nakalipas ay maari pang mag-inflict ng damage sa “nations”  deemed and recognized, formally and at international level, to be settled and “homogeneous” republics.

 

sa ganang akin, mahirap sabihing ang biglaang pagsugod sa Sabah ay angkop, nasa lugar, pinaglimiang mabuti and, promoting nationalism and collective welfare of the Filipino people… kahit sa biglang tingin, maaring pagkamalan o ipagpalagay na ganoon ang mga bagay-bagay… ^^ kung may isa pang nabubuksan ang issue, bukod sa nanganganak ng maraming miron and instant, excited nationalists, ito marahil ay ang katotohanang fragile ang nationhood ng ating bansa at sa gawing Mindanao, tila malayo pa ang kapayapaan… kung ang nasabing pangyayari ang magbubukas ng pinto para masusing tingnan at resolbahin ang gray areas ng ating kasaysayan, baka sakali nga, ang mga nagsakripisyo at nag-alay sa Sabah nitong Pebrero at Marso, 2013 ay maituring na “mga taya para sa bukas.”

 

peace at pag-unawa sa lahat ng mga kababayang di kapareho ang saloobin at di-umaayon… pasensya na sa pasaway at ubod ng habang opinyon, kapatid… salamat sa moving at romantic mong post at sa ibinigay mong pagkakataong magbahagi…  gandang araw, Cup. 

 

Mahalin

 

 

 

Hello, ka-blogs! Kumusta? Kayo pala ang mag-interprete ng songs, this time. Break ng onti sa kadaldalan ang lola nyo, hihi… No right or wrong answers, pramis.  Antay ko comments nyo, salamat…